2007 Mora gezisi

2007 MORA GEZİSİ

2008-09-07T22:00:00.000+03:00

Bu gezimizde ağırlıklı olarak amacımız Mora yarımadası olduğu için MORAGEZİSİ adını verdim. Aslında ne rotamız ne de tatil süremiz tam belli değil. Gezimize 9 Eylül 2007 günü Çeşme Dalyanköy Limanından başladık ve şimdilik aklımızdaki rota Mikonos'da ilk gecelemeyi yapıp, Siros Adasında arkadaşımız Prof. Vasilis Riginos ve teknesi S/Y Thetis ile buluşmak, daha sonra yavaş bir şekilde Mora yarımadası ve yol üzerindeki adaları gezip, Bodrum ile Göcek arasında bir yere dönmek ve tatilimizi tamamlamaktır.

Belki 1-2 ay'da teknemizi güneyde hafta sonları için tutup Kasım sonu gibi Dalyanköy'e geri dönmektir.

"Aşağıdaki linklere tıklayarak,
Günlük olarak gezi notlarını izleyebilir, yorumlarınızı yazabilir,Ayrıca genellikle fotoğrafların'ın üstüne basarak büyütebilirsiniz."

SEYAHAT'İN ÖZETİ

2007-10-02T17:46:00.000+03:00

"Şemayı net görmek ve büyütmek için üzerini tıklayınız"

Ben maalesef log tutamıyorum. Bir kaç gün yazsam bile daha sonra yazarım deyip, sonra da unutuyorum. Ancak yine de seyahat’in başlıkları halinde şöyle bir düşünürsek; Mikonos, Siros(2), Serifos, Hydra, Porto Kheli, Leonidhion, Ierakas(4), Milos(6), Sikinos, Iraklia, Amorgos, Levitha, Turgutreis, Symi ve Selimiye olmak üzere;

a.) 15 ayrı yerde; 24 geceleme yapmışız.

b.) Bu yerlerin içinde Levitha, Turgutreis ve Selimiye'de tonoz kullandık. Elektriği Siros (Finikas), Milos (Adhamas), (çok kısa bir süre için) Ierakas, Iraklia, Turgutreis ve Sardunya’da sahilden bir şekilde elektrik bulduk. Su tanklarımızı ise Siros (Finikas), Porto Kheli, Milos (Adhamas), Turgutreis ve Selimiye’de doldurabildik. Mazot tanklarımızı ise Siros, Porto Kheli, Milos ve Kos (Symi’ye giderken) tamamladık. Marina veya Liman ücreti ise Siros, Milos ve Turgutreis’de ödedik.

c.) Hydra, Sikinos, Amorgos ve Levitha’da sahile bağlanmadık. Siros, Porto Kheli, Ierakas, Milos, Amorgos’da araba kiraladık. Ierakas’ta araba ile 800 km tepip Çocukları havaalanına bırakmak ve gezmek için Atina’ya kadar gidip geldik.

d.) Çoğunlukla veya hiç motor kullanmadığımız (akü şarjı ve demirleme hariç) seyirlemiz Mikonos’a, Siros’a, Porto Kheli’ye, Leonidhion’a, Sikinos’a, Levitha’ya, Turgutreis’s yaptığımız seyirler ve Çoğunlukla veya hep motorla yaptığımız seyirler olarak Ierakas’a, Milos’a ve Selimiye’ye yaptığımız seyirler olarak hatırlıyorum.

e.) En çok elektrik’ten yana sıkıntı çektik. Çünkü 2 adet 140 Ah akü kesinlikle rahat seyir için (elektronikler, DVD, İnternet imkanları ve 220V ihtive 220V ihtiyacı arttığı için) yeterli değil. Ayrıca deep cycle aküler ile akü kullanım kapasitesinin de arttırılması şart.

f.) Soluganlar ve uzun süreli fırtınalar seyahat programımızı hem bozdu, hem de zaman zaman oldukça rahatsız hale sokarken; rotamızın Çeşme’den Mora’ya batı ve güney ağırlıklı; Mora’da Selimiye’ye ise doğu ağırlıklı olduğu için rüzgara karşı hemen hemen hiç seyir yapmadığımız gibi hep uygun açılardan alma şansını yakaladık.

g.) Tahminen 550 dm yol yaptık. Uzun seyirler olarak Mikonos’a, Hydra’ya, Milos’a, Turgutreis’e ve Symi’ye yaptığımız 5 seyri sayabiliriz. 2-3 saati geçmeyen seyirlerimiz ise çoğunlukta idi ve zaten bunu tercih ettik. Öğleden önce hedefimize varıp, Öğleden sonra dinlenip yüzüp, Akşam üzerleri de daha serinlikte bulunduğumuz yerleri keşfetmeye tanımaya çalıştık.Bana göre gördüğümüz en ilginç yerler içinde en çok çok iz bırakanları Siros’ta gittiğimiz ev, Ierakas’tayken ziyaret ettiğimiz Sparti ve Monemvasia, Amorgos adası ve levitha idi. Tarihi Monemvasia gerçekten çok özeldi.

Gün: 24, Symi - Selimiye (Hisarönü)

2007-10-01T17:27:00.002+03:00

Sabah 04:30 ile 06:00 epey bir tekne ve özellikle büyük guletler limandan birer ikişer ayrıldılar. Biz ise saat 10:00 gibi gümrük işlemlerimizi bitirip, son derece sakin bir havada sanki yan koya gidiyormuşcasına hemen hiç bir hazırlık yapmaksızın Simi’den ayrıldık. Arzu yolda bulaşıkları yıkayıp teknenin içini toparlarken, ben de güverteyi az çok neta ettim. Yaklaşık 2 saat’lik motor seyri sonrasında 15 dm mesfedeki Selimiye koyuna girdik. Yol boyu denizin üstü sanki şehir içi araç trafiği gibi tekne dolu idi. Defalarca bir çok tekneye ya biz yol verdik ya da onlar bize... Selimiye yine her zamanki güzelliği ile dururken, Sardunya da bu sene bir iki ilave ile daha da mükemmelleşmiş.

Öğleden sonra önce Meg tekneleri (Hallberg Rassy 46) ile Amerikalı arkadaşlarımız Susan ve Bob bizi görmeye Sardunya’ya geldiler. Son iki haftadır onlar da Keçibükündeymişler. Ardından arkadaşlarımız Levent ve Canan Ertörer arkadaşları Hilal ve Hülya aslan’ın Beneteau 393 teknesi ile Sardunya’ya geldiler. Levent abi ve Canan bizimle beraber İzmir’e gelecekler. Şirketten Mustafa ve Sinan benim arabayı getirdiler ve kirlileri, İzmire gidecek tüm eşyaları arabaya yüklediler. Son olarakta arkadaşımız Mustafa Duman Eylül teknesi (Bavaria 41-grubumuz üyesi) Sardunya ya gelince, yine İzmir kolonisi kuruldu. Ayrıca İzmir'den arkadaşlarımız Demir (Tevfik Demirdönder- Beneteau 47,7, Ikaria) ve Mehmet Atay’ın tekneleri de (MY Alara) iskeledeydi ama kendileri burada değillerdi.

Öğleden sonra Arzu ile biraz denizde yüzdük, duşlarda yıkanıp, dinlenip uyuduk. Akşam koyun bütün batı yakasını yürüdük, Fatma Ana’nın meşhur fırınından tava ekmeklerimizi aldık. Sardunya'da ve Teknelerde bol bol sohbeti takiben Bob ve Susan ile birlikte 4 kişi Sardunya’da çok güzel Levrek ve mezeler yedik. ABD’li arkadaşlarımız kendilerini İzmir’de evimizde ağırlamış olmamızın karşılığında hesabı bize ödettirmediler. Daha Levent abi ve Canan ile Hilal Bey ve eşi Hülya hanımda masamızda güzel sohbete katıldılar. Geç saatte tekneye dönmemize rağmen Arzu ile Lost dizisinden 1-2 bölüm daha seyretmekten kendimizi alamadık ve ikimizde herhalde seyrederken uyuyup kalmışız. Sabah normal saatte uyanıp teknemizi iyici neta ettikten, Sardunya’da kahvaltımızı yapıp, wireless ineternete de bağlandıktan sonra dostlarımız ile vedalaşıp, arabmızla ve Levent ve Canan Ertörer arkadaşlarımızı da alıp İzmir’e geri döndük.

Gün: 23, Bodrum (Turgutreis) - Symi

2007-09-30T04:12:00.000+03:00

Sabah Turgutreis’e yürüyüp Miray ekmek fırınından nefis ekmek ve pide aldım. Arzu kahvaltıyı hazırlarken bende güverteyi tatlı su ile yıkayıp, tankları full doldurdum. Kahvaltıyı takiben saat 10:00’a doğru yola çıktık ve Kos eski limana girdik.
Sert rüzgar’da yanaşmak istediğim yer yerine orada görevli zannettiğimiz kişi illa başka yeri gösterince orada iki tekne arasına ve rüzgar üstüne demir atmam gerekti. Ancak iki tarafımdaki teknelerin demirleri birbirine son derece yakın olduğundan diğer rüzgar üstündeki teknenin demirinin ya üstüne ya da çok yakınına atabildik. Bu sefer o teknenin sahibi baktık telaşlanıyor. Sonra hızlıca düşündük. Şimdi kıyıdaki görevli bir sürü formalite çıkarabilir. Dip çamur demiri aldığımızda bir saat çamur temizleyeceğiz. Duracağımız da hepsi hepis 1-2 saat ve alışveriş yapacaktık. Hemen Arzu ile birlikte vazgeçip limandan ayrıldık. İki mil ilerideki Kos Marina’nın dışındaki iskeleden mazot ve bir iki malzeme alıp yola devam ettik.

Şimdi hedef Simi. Knidos’a kadar geniş apaz ile muhteşem bir yelken seyri ile çabucak vardık. Deniz’in üzeri ve Knidos limanı tekne kaynıyor. Sanki koy değil, marina gibi... Eylül’ün son günü ama harika bir hava var günlerden de Pazar. Knidos’u yaklaşık 4-5 mil geride bıraktıktan sonra rüzgar tamamen bitti ve biz de motorla Simi kanalına kadar seyredip, kanalı geçer geçmez Arzu bir kez daha denize girmek istediği için açıkta demir atmadan 10 dk bir mola verdik. Arzu’yu teknenin merdiveni ile denizde çektim, Onun için son derece eğlendirici oldu. Simi Limanı’da hınca hınç dolu. Yelkenliler, Guletler ve motoryatlar sanki Türkiye gibi... 25 metre derinliğe çapa atmak zorunda kaldık. Ama rahat yanaştık.

Güzel bir duşun arkasından cicili bicili giyinip biz de rıhtımın iki tarafını ve tepelere çıkmadan ama köyün içini tamamen yürüyerek dolaştık. Simi her geçen gün daha da zenginleşiyor ve bunu bizce iyi yönde kullanıyor. Sayısız yeni restoranlar her bir yere açılmış. Genellikle yaptığımız gibi Manos Restorana rezervasyon yaptırdık ve saat 08:00’e doğru ayaklarımıza kara sular inmiş şekilde masamıza oturduk. Manos bir kutlama için Marmariste imiş. Ama bize hizmet eden garson da epey Türkçe öğrenmiş. Yine genellikle yaptığımız gibi balık yerine meşhur mezelerinden istedik. Şarap ve kekikli sarımsaklı sıcak ekmekler eşliğinde; ve Greek salad’ın ardından, baby ıstakozlar, yeşillik içinde midye eti, ızgara ahtopat bacağı ve son olarak ta birer adet jumbo –şimdiye kadar yediklerimizin en büyüğü- karidesler yedik. Üstüne de sakız (mastik) dondurmalı baklava ve revani’yi de götürünce seyahatin sonunda perhiz merhiz hiç bir şey kalmamış oldu. Hesap’ta Yunanistan rekoru kırarak diğer yediğimiz tüm yemeklerin 2-3 misli 86 Euro geldi. Parasından değil ama zararlı ne varsa yemiş olmaktan mutsuz ama yediklerimizin lezzetinden de çok mutlu olarak bu sefer köyün batı yanına bir yürüyüş yaptık.
Bu son akşamda da solugan hafifte olsa var. Tekneye döndüğümüzde saat ancak 21:45’ti ama –Arzu’yu bilmiyorum- ben anında güverte de gece 24:00’e kadar uyumuşum. Daha sonra kabinde de saat 02:00’ye kadar ancak uyuyabildim ve yediklerimin verdiği rahatsızlık ile ondan sonra sabaha kadar uyku tutmadı. Hava da sanki yaz ortası gibi. Gecenin ikisinde sadece bir şort ile güvertede uzun uzun oturdum ve biraz da kitap okudum.

"Yelkenle seyir keyfi"

Gün: 22, Levitha - Bodrum (Turgutreis)

2007-09-29T09:58:00.000+03:00

Sabah 07:30’da bağlı olduğumuz tonozdan diğer tekneleri rahatsız etmemeye özen göstererek ayrıldıktan sonra Turgutreis D-Marin’e doğru yola çıktık. Karşımızda Kalimnos adası var. Kuzeyinden gidersek yolumuz 39; Güneyinden gidersek 40 deniz mili. Dalgaya karşı daha korunaklı olduğu için Güneyi tercih ettik. Levitha adasını 2-3 mil geride bıraktıktan sonra yine çok güzel Kuzey rüzgarı ile New Life son sürat koşmaya başladı. Ege denizinde –fırtına olmadığı takdirde- doğu/batı hattında yapılan seyirler hemen her havada çok keyifli oluyor. Biz de Aslında Çeşme’den Mora ve Mora’dan bizim Güney kıyılarımıza seyahat bu açıdan çok güzel. Ancak soluganlara karşı mutlaka doğru liman ve koyları seçmek lazım. Kalimnos’un güneyinde düz deniz ve sağanak rüzgarlarla sürat rekorları kırdık. Bir ara 11 kn’a kadar sürati gördük ve devamlı seyrimiz herhalde 9 kn’ın üzerinde...

İlk olarak Kalimnos’un doğusundaki Vathi’ye gittik. Orada rıhtımda bir restoranda öğle yemeği yedik. Arzu Milos’tan beri ilk defa denize girdi. Bu arada midesini bozanın oğlak eti değil, aynı zamanda aldığı antibiyotikler olduğuna karar verdik, çünkü artık tamamen iyi. Vathi’den soran Turgutreis sadece 10 dm. Çatalada da kısa bir ara verip doğru marinaya girdik ve bize gösterilen yere bağlandık. Marina ofisi, Elektrik, Su, Tekne temizliği ve, Gümrük işlemlerinin ardından, uzun uzun duşlarda yıkandık. Sanki medeniyete gelmişiz gibi hissediyoruz.

Gece, Marinanın alışveriş merkezini ve Turgutreis’i dolaştıktan sonra İkbal restoranda döner kebab yiyip, GS/BJK maçının ilk yarısını seyrettik. Yine uzunca bir yürüyüş ile Marinadaki büyük tekneler bölümünü ve pantonların bazılarını gezip tekneye oldukça yorgun dönüp hemen yattık.

Gün: 21, Amorgos - Levitha

2007-09-28T14:14:00.000+03:00

Gerçekten te bugün yavaştan aldık. Sabah uyandıktan sonra yavaş ta olsa GPRS’te interneti bulunca geçmiş son 3 günün notlarını ve seçtiğim resimleri blog’a kaydettim. Epey birikmiş maillerime baktım. Şirket ile telefon ile görüştüm. Arzu uyandığında saat 09:00’u epey geçmiş idi. Hava raporları öğleden sonra NNE 4-5 esmeye başlayacağını, Yarından itibaren ise NE 5-6 eseceğini söylüyor. Yani bunu rahatlıkla kaldırabiliriz, yeterki daha da artmasın. Hava ayrıca güneşli ve sıcaklıkta devamlı olarak 24-27 derece arası ideal olacağı görülüyor. Kahvaltıyı teknenin güvertesinde yaptık ve öğlene kadar dinlendik.

Filika ile kıyıya gidip, arabadaki malzemeleri tekneye taşıdık ve arabayı geri verdik.Çapamızı durgun sudan saat 13:15’de topladık ve son derece yavaş şekilde bu güzel koydan ayrıldık. Koyun bittiği yerden 180 derece sancağa geri dönüp adanın etrafını dolaşmaya başladık. Beyrut’tan EMYR rallisinde almış olduğum sırtı aparatını denedim. Yaklaşık 45 dakika 3 kn sürat ile sırtı çektikten sonra, Amorgos’un en Kuzey Doğu ucundaki Vilakardha koyuna girdik. Koyun girişini Chartplotter’da görmeme rağmen, “-Aa, harita da hata yapmışlar.” Demekten kendimi alamadım. Koyun nerede ise girişine kadar orada koy olacağını anlamak mümkün değil. Yüzlerce metre yüksekliğinde kayalar sanki bıçakla kesilmiş gibi doğru denize iniyorlar ve denizin başladığı yer bile 115 mt derinlik gösteriyor. Bu koyda işte bu kayaların arasında yaklaşık 50 mt genişliğinde bir yarma ile 250 mt kadar içeri doğru giriyor. Sahile vardığımız yerin arkası tam 821 mt yüksekliğe kadar çıkan bir dağa dayanıyor. Güneş bile burada herhalde bir kaç saat yüzünü gösterebiliyordur. Biz de bu güzelliğe dayanamayıp koya girdik ama tabiat’ın bu müthiş gücü karşısında irkilerek kısa sürede tekrar dışarı çıktık. Saat’te 14:45 olmuştu.

Daha sonra adanın doğusundaki heybetli dağların ve kayaların yanından rotamızı 22 dm uzaklıktaki Levitha adasına çevirdik. Rüzgar zahiri olarak 130 dereceden 10 kn ile geldiği için sadece genoa’yı açarak 8 kn sürat ile açık denizde yol almaya başladık. Kısa bir süre sonra rüzgar zahiri olarak 16-22 kn’a oturunca bütün yelkenleri açıp, motoru kapattık. Süratimiz minumum 8 kn. Deniz kaba dalgalı bir hal aldı.

11-12 Mil ilerimizdeki Kinaros adasına vardığımızda yine yüksek ve dik kayalıklar’dan düşen rüzgardan korunmak amacıyla adadan biraz açık geçmek istememize rağmen tekneyi pupa’ya çok açamadık. Ancak bu ıssız adanın da manzarası muhteşem ve harika fiyort gibi Pningo koyunu uzaktan seyrettik. Heikell, bu koy için içinde kendinizi dünyadan soyutlanmış kadar harika hissedeceğiniz her havaya kapalı bir koy diye yazmış ama devam etmemiz lazım. Seyahat başından beri ilk kez burada hafif bir broşa düştük ama artık zaman zaman dalga üstünde 10-11kn süratleri görmeye de başladık. Kinaros’u devamında Levitha’ya doğru uzanan alçak kayalık sıra adacıklar var.

Bu sayede nisbeten daha düz denizde son derece hızla Levithaya saat 17:15’de ulaştık. Adanın koyları yine fiyort gibi ve önce çok geniş bir koy’a girdikten sonra sancakta ikinci bir koy’a girip burada da sancak tarafdaki derinlemesine uzanan koya girince bir anda karşımıza 8-10 yelkenli, 1 motoryat ve 2-3 de balıkçı teknesi çıktı. Koy olduğu gibi tonozlu ve bir kişi bizi sandalı ile karşılayıp anında son kalan 1-2 tonozdan birine bağlayıverdi. Müthiş rahatlık ve sadece 7 Euro veriyorsunuz. Hava durmaksızın 5 civarında estiğini düşünürseniz gerçekten harika... Tekneyi temizledik, botu ve outboard’unu suda hazırladık, ben biraz yüzdüm ve bu arada tonozu da kontrol ettim. Son derece sağlam. Sonra nasılsa Turgutreis’te su alacağımızı düşünerek uzun uzun sıcak su duş aldım. Saat 19:00’da filikamız ile 100mt ilerideki iskeleye giderek, yaklaşık 20 dk patika yoldan restoran’a yürüdük. Balık olarak Kefal ve Sarpa vardı. Et ise oğlak idi. Ben Oğlak istedim. Arzu uyarmasına rağmen o da dayanamayarak Oğlak eti sipariş etti. Gerçektende et harikaydı. Yanında Ouzo, Adada yaptıkları keçi peyniri, Greek Salad ve Fava ile çok keyifli bir akşam yemeği yedik. Ortam harika idi ve 3-4 masanın tümü yatçılar tarafından doldurulmuş idi. Adada bir aile yaşıyor ve elektriği jeneratör ve küçük rüzgar jeneratörleri ile kısıtlı olarak elde ediyorlar. Patika boyunca yüzlerce koyun ve keçilerini gördük. Çok zor ama bir o kadar da farklı bir yaşam. Saat 21:30’da hesabı ödeyip, aynı patikadan el fenerimiz yardımıyla geri yürüdük. Dolunay tam karşımızdaydı ve fenere bile uzun süre ihtiyaç duymadık. Muhteşem bir yürüyüş oldu. Filikamız ile tekneye dönünce ortama uygun olarak J 2 bölüm lost seyrettik ve çok güzel bir uykuya daldık. Ben sabah 05:30 gibi Arzu’nun rahatsızlığı sebebi ile uyandım. Et kızcağız’a dokunmuş ve tüm gece 3 kez tuvalete gitmek zorunda kalmış. Ben de ise herhangi bir numara şimdilik yok. Ya benim keçi gençti veya benim mide ne olsa hazmedebiliyor!.

Gün: 20, Iraklia - Amorgos

2007-09-27T09:23:00.000+03:00

Bu sabah ta kahvaltıyı teknede yapıp, saat 09:10’da yola çıktık. Rüzgar ya hiç yok yada arasıra kıble 1-2 esiyor.

Yolu biraz uzatıp, bir çok küçük adanın içinde slalom yaparak dışarı çıktık. Hedefimiz Amorgos. Ana liman Katapola 1995'de eski teknemiz ile bir kez gittiğimiz ve hiç beğenmediğimiz bir yer. Üstelik burada pis su tankımız arıza yapmış ve sevgili Levent Ertörer ile bir saat pek (!) keyifli uğraşmış idik. O zaman maseratörlü bir sistem vardı ve biz zaten pislikle uğraşırken bu sefer maseratör yanmış ve tüm tekne duman içinde kalmıştı. Yani unutulmaz bir gündü. Bu sebeple adanın doğusundaki Ayias’a gideceğiz. Ama önce bir koyda demir atıp biraz yüzdüm sonrada öğle yemeğimizi yedik. Bu arada Vasilis’e sms ile Katapola’nın dışında başka bir koyda da rent-a-car bulup bulamayacağımızı sormuştum, Şimdi cevabı geldi. Ayias koyunda da bulabilirmişiz. Her yer Katapola’dan daha iyidir deyip, limanın önünden geri dönüp rotayı Kuzey doğuya çevirdik.

Denizde kıpraşan balıklar dikkatimizi çekince, önce son derece az süratle biraz sırtı denedik ama gelmeyince bu sefer genoa + motor ile Nikouria adacığı ile Amorgos arasındaki Kalotiri boğazına ilerledik. Çevre inanılmaz güzelleşti, bir yanda sıra sıra

yüksek dağlar, koylar, tekneler diğer yanda çok güzel bir hava. Keyfimize diyecek yok doğrusu... Boğaz oldukça dar ve sığ görünüyor ve pilot kitap da aynısını söylüyor. Arzu başta ben dümende boğazdan dikkatli bir şekilde geçtik ve 2 mil ilerideki Ayias limanına vardık. Bir çok büyücek balıkçı teknesi rıhtıma aborda oldukları için yer kalmamış. Biz de limanın ortasında kum yosun alana 4 metreye çapamızı bırakıp, 35 mt kaloma verdik. Denize girip çapayı kontrol ettim. Sonuna kadar gömülmüş. Çünkü direkt açık denize bakıyoruz ama rüzgar hafif olacak. Ortam yine mükemmel ve ben de doya doya yüzdüm ve çıkıp güzel sıcak bir duş aldım. Arzu da o arada hazırlanmıştı ve botu hazırlayıp doğru kıyıya çıktık. Hemen karşımızdaki rent-a-car’dan bir Hyundai Atos kiraladık.

Amorgos’un merkezi Chora (Küçük harf ile Xwpa yazılıyor, Hora diye okunuyor ve karşılığı aslında köy demek) 15 km uzaklıkta ve adanın en ortasında ve yüksek bir tepede... sahil boyu ama bu sefer dağlardan tekneyle geldiğimiz yolu karadan geri döndük. Radyoda TRT FM’i bulduk. Artık Turgutreis’e yaklaşık 75 dm mesafedeyiz ve yarından sonra (Cumartesi öğleden sonra) varmayı hedefliyoruz. Manzaralar müthiş etkileyici... Chora’da bir Cash & Carry bulunca hemen içki stoğumuzu da tamamladık. Yunanistan bizim duty free’lerden bile ucuz. Katapola’ya kadar inip tekrar Chora’ya geri çıktık ve meşhur manastır’a gitmek için adanın güney kıyısına geçtik. İnanılmaz güzel manzaralar, yüzlerce metre tepeden denize dimdik inen dağlar ve kayalıklar akşam üzeri pusu ile birleşince son derece etkileyici... Burada bizim Sümela’nın daha basit kopyası manastıra varyant şeklinde çok uzun merdivenler ile yaklaşık 20-30 dk tırmanarak varılıyor. Su içe içe manastıra vardığımızda ben eşofmanımın pantolon kısmını giydim. Arzu da ise kot pantolon var. Hayır uzun etek giymesi lazımmış. Arzu inanılmaz kızdı ve ciddi şekilde bu ayrımcılığı protesto etti. Yani irtica sadece bizim derdimiz değil maalesef. Neyse buraya kadar gelmişken ben daracık merdivenlerden tırmanıp manastırın içini gezdim. Zaten bir bekleme odası ve küçük bir kilise’nin dışında diğer yerleri de gezdirmiyorlar. Bina belki 8-10 kat yüksekliğinde ama eni kayalardan ancak 2-3 metre genişliğinde... Yani bizim teknelerimizin salonlarından daha dar. Bekleme salonunda su (ama deniz suyu gibi içmek mümkün değil), kadeh içki ( o güzeldi :-) ) ve bir lokum (o da ağzımızda büyüdü) ikram ettiler. Burada bir genç fransız çift ve bir irlandalıyla biraz laflaştık.

Daha sonra Arzu ile beraber yürüyerek aynı merdivenleri –ki o bile zordu- indik ve araba ile adanın güney batısını da biraz turladıktan sonra, tamamen karanlık olunca Ayias’a geri döndük. Sadece şarjlı raillight yanmakta olduğu ve biz de limanın ortasında demirli

olduğumuz için tekneye filika ile gidip demir fenerini de yakıp, rıhtıma geri döndüm. Ayias’ın etrafındaki dağlarda bir çok köyler var ve aldığımız bilgi ile Tholaria köyüne araba ile çıktık. Aşağıda Ayias ve liman tüm güzelliği ile ışıl ışıl dururken, köy de 100 yıl önceki tarzda kafe/marketleri, tavernaları, hediyelik eşya atelyeleri (direkt dükkan içinde üretim yapıyorlar) ve şirin evleri ile gözümüze pek güzel göründü. Vigla otelinin restoranında güzel bir biftek ve şarap ile akşam yemeğinin ardından saat 22:00 gibi bu seferde başka bir köye Lagdaka’ya tekrar tırmandık. Belli ki çok güzel ve kaliteli bir köy... Adanın burası seyahatimiz boyunca en kaliteli yerler olarak dikkatimizi çekti yine de bizdeki kalite ve lüks –belki Santorini hariç- hemen hiç bir yunan adasında yok. Saat 23:00’e doğru en son yürüyüşü de kendi köyümüz Ayias’ta yaptık. Eylül sonu olmasına rağmen oldukça kalabalık sayılır. Tekneye o kadar yorgun döndük ki, ne Lost dizisini seyretmeye, ne de yarın sabah hiç erken hareket etmeye niyetimiz yok.

Gün: 19, Sikinos - Iraklia

2007-09-26T07:46:00.000+03:00

Sabah kahvaltıyı güvertede yapıp, etrafı toparladıktan sonra saat 09:30’da yola çıktık. Tam yola çıkmadan evvel kuzeyli rüzgar tamamen sona erip hava tamamen kaldı ve hatta teknenin pruvası güneye dönerek zincirimiz tam altımızda arkamıza doğru kaldı. Sikinos’un güneyini doğuya doğru geçişimizi ve Ios adasının kuzeyini bordalarken çarşaf gibi su da motorla yolumuza devam ettik. Toplam yolumuz 23 deniz mili, rotamız ENE ve hedefimiz küçük Cyclades diye de bilinen küçük adacıklar grubu... Yaklaşık 10 dm mesafede irili ufaklı 8-10 adacık var ve çoğunda az da olsa yerleşim de var. Bunların içerisinde özellikle Iraklia ve Skhinoussa güzel koyları ve kumsalları ile öne çıkanları ve adaların çoğunda her havaya kapalı bir çok koy bulmak mümkün. Daha 5-10 yıl öncesine kadar bu bölge Yunanistan’ın en ücra, en az gelişmiş ve en zor ulaşılan bölgelerinden biri kabul edilirmiş. Hava iyiyse sadece bir tekne o da haftada bir olmak üzere posta getirirmiş. Şimdi ise yatçıların gözdesi olmuş ama hala olanakları son derece kısıtlı...

Ios’u geçtikten sonra hafif bir kıble/keşişleme rüzgarı almaya başladık. Hemen motoru stop edip, 8-9 kn rüzgarda orsa dar apaz arası 4,5 – 5 knot sürat ile çok keyifli bir seyir yaptık. Kısa bir süre sonra zahiri rüzgar 10 -11 knot’a oturdu ve bizde 5,5 – 6 knot sürate çıktık. Yaklaşık 2,5 saat yelkenle seyir’in ardından Iraklia'nın Kuzey ucuna vardığımızda yelkenleri kapatıp, motoru çalıştırdık ve saat 13:00 gibi küçük limanı olan koya girdik. Yunan adalarında limana yanaşmak isteniyorsa boş yer bulabilmek için saat 16:00’dan önce varılmasında fayda var. Hele hava sert ise çok daha erken gitmeniz gerekir. Iraklia'nın limanında yatlara ayrılan bölüm şu anda bomboş. Ancak kendimizi garantiye almak ve bu gece solugan almadan uyumak istiyoruz. Ayrıca Skhinoussa’nın Mirsini limanını da görmek istediğimiz için koydan geri çıkıp, 1,5 dm uzaklıktaki Mirsini’ye gittik. Ancak koya güneyli rüzgar çırpıntı getirdiğini gördüğümüz için tekrar Iraklia adasının limanına geri döndük ve limanın iç kısmının en başına, 3 mt suya demirimizi bırakıp uzun bir kaloma ile rıhtıma yaylı halatlarımız ile bağlandık. Rüzgarı iskelemizden aldığımız ve çapamızı da bizden sonra gelecek tekneler olursa üzerine atmasınlar diye daha fazla rüzgar altına bıraktığımız için iskelemizden rıhtıma bir de baş halatı alınca New Life sanki adaya temel atmış gibi en küçük bir kıpırtı bile olmaksızın durdu.

Sikinos gibi burası da tam benim aradığım tarzdan bir yer. Balıkçıların dışında bir tek biz varız. Karşımız harika bir kumsal, tertemiz bir deniz. Arzu rahatsız olduğu için güvertede kitap okumayı tercih ederken ben de bol bol kumsaldan denize girdim. Bir ara çok küçük bir feribot gelip demir dahi atmadan ve sadece tek halatla yolcu, araba ve malzeme indirdi, yükledi ve 10 dakika içerisinde tekrar gitti. Bu feribotların yanaşma ve ayrılma ustalığı inanılmaz, kaptanların altlarında sanki gemi değilde Murat 124 var. Bu geminin sığmaz dediğiniz yere anında tek bir manevra ile yanaşıp, suyun üzerinde kazık çakmış gibi tek halat üzerinde bekliyebiliyorlar.

Daha sonra sahilden biraz içeride Perigiali restoran’ına yürüyüp akşam balık yemeğe geleceğimizi söyledik ve yukarıdaki Panayia köyüne nasıl gidebileceğimizi sorduk. Sadece yürüyerek gitme imkanı varmış. Biz de elimizde baston dere tepe yürümeye başladık. Köy 4,5 km uzaklıkta ve önümüzde epey aşılacak tepe de var. İstediğimiz yerden döneriz diye düşünüyoruz. Çünkü saat’da 18:00’i geçti. Ama o kadar güzel manzara karşısında tepe tırmanmak, kumsallara inmek son derece keyifli idi. Yolun yarısında bir pikap araba geldiğini görünce otostop yapıp, arkadaki kasasına atladık. Sonradan anladık ki, adam ile karısı meğerse gelecekleri yere varmışlar ve sadece bizim için yaklaşık 2,5 km’lik yolu ekstra gidip, bizi bıraktıktan sonra geri döndüler. Köyü boydan boya yürüdük. Sadece bir traktör yanımızdan iki kez geçti, başka trafik yok. Köyde de dışarıda sadece 2-3 kişiyi gördük. Bir restoranımsı bir yer vardı ama o da kapalı gibiydi. Bakkal bile yok, ne köyde ne limanda... Sonra dönüş yoluna geçtik. Güneş yüksek tepelerin arkasından kayboldu. Şeker gibi bir hava. Seyrettiğimiz Lost dizisi ile ilgili epey durumumuz benzemeye başladı. Önce tarihi bir kalıntılar ve mağaraya vardık. Hava kararmaya doğru gittiği için –dizinin de tesiriyle- pas geçtik. Bir ses duyduk, arabadır diye düşünürken gelen bir Vespa imiş, yanımızdan geçip gitti. Artık her an yaban domuzlarının veya "Others"’ların gelip saldırmasını bekliyoruz! Neyseki gelişte pikap'a bindiğimiz yere yakın bir yerde bu sefer başka bir minivan geldi ve tekrar otostop ile yarı Yunan yarı Afrikalı ve çok güzel ingilizce konuşan bir genç hanım bizi arabasına aldı. Yolda güzel sohbet ettik. Burada 12 ay yaşıyorlarmış ve yoğunluktan kitap bile zor okuyorlarmış!. Neyse limanda bizi bıraktığında iki teknenin daha yanımıza yanaştığını, 1 tekne’nin de gece karanlığında koya girmekte olduğunu gördük. Perigiali restoranda ben Feta balığını (Kılış balığı), Arzu da iki büyük kalamar balığını bir sürü kedinin arsız bakış ve atakları içinde yedik, şarap içtik. Bu arada yanımızdaki masaya dev tabaklarda et yemeği gelince retoran sahibesine ne olduğunu sorduğumuzda “-Ooo, buranın domuzları çok meşhurdur, bilmiyor muydunuz? ” demesin mi! Arzu ile epey güldük.

Saat 21:00 gibi yorgun argın tekneye döndüğümüz de rıhtımın çok kalabalık olduğunu gördük. Herkes bir taraflarda balık avlarken, bir adam ise elinde en az 3 metrelik ucunda net olan kepçeyi denize her daldırışında onlarca kopez’i anında dışarı alıyor. Böyle şey görmedim. Deniz sanki balık havuzu, binlercesi denizin içini kaplamışlar. Adam 5-6 defa aynı şeyi yapınca ben de hemen bizim kısa kepçeyi kaptığım gibi adamı taklit ettim. Fakat adamın sürati karşısında ben kepçenin deniz içinde bu kadar zor hareket ettirilebilmem ile şaşkına döndüm. Önümde yüzlerce balık olmasına rağmen bir tane bile alamadım veya oldukça karanlıkta derinliği iyi hesaplayamadım. Adam yarım saat içerisinde neredeyse bütün adayı doyuracak balığı yakaladı. Rıhtımın üzeri kıpraşan balıktan geçilmiyor. Adanın bütün kedileri de hemen ziyarete geldiler. Herkes ve kediler kapan balığı götürüyor. Adam oralı değil, milletin aldığından fazlasını nasılsa bir daldırışta çekiyor. O kadar enteresanki, koca adam elinde koca bir kepçe ile rıhtımda koşar adımlarla balıkların olduğu yeri bulup kepçeyi daldırdı mı, 1-2 saniye içerisinde 4-5 metre kepçeyi sürükleyip ağzına kadar dolu rıhtıma çıkarıyor. Gündüz ise burada hiç balık yoktu. Neyse daha sonra Arzu’nun ısrarı ile bir bölüm Lost seyrettik, ben o arada uyuyup kalmışım.

Gün: 18, Milos - Sikinos

2007-09-25T08:23:00.000+03:00

Ve en sonunda... Bazı hava raporları 6-7, Bazı hava raporları 5-6 vermesine rağmen, Sabah ekmek, çöp, kiralık araba gibi işleri hallettikten sonra 09:50’de limandan ayrıldık. Erken saatte liman içinde yüzek passarella amaçlı bir tahta görmüş idim. Çapayı aldıktan hemen sonra da alüminyum bir gönder’in de denizde olduğunu farkettik. Onu da kendi gönderimizle alıp, yanımızdaki katamaran’a sahibini bulması için verdik. Dalgaların kaba ve kırılır; Rüzgar’ın ise NE’e kaçık olduğunu görünce kendimizi hiç zorlamayıp rotamızı hemen Sikinos olarak plotter’da düzelttik. Rüzgar ise tam 5 esiyor. Bu iyiye işaret düşecek demektir. Yelkenleri önce full ana ve %50 genoa, sonra da full genoa ile açtık.

40 deniz mili boyunca hızımız 8 knot’un altına düşmedi. Milos’un önce kuzeyini doğuya doğru takip ederek Kimolos adası ile arasındaki Stenon Mikou – Kimolou boğazını geçtik. Küçük Ay Yeoruyios adacığı ve Poliagos adasını iskelemizde bırakarak Folegandros’un batısına yöneldik. Önce niyetimiz Folegandros’un güneyinden geçip Sikinos’a tırmanmaktı ama daha sonra Sikinos’a direkt rota tutup Folegandros’un kuzeyinden devam ettik. Rüzgar’da 4’e düşmesine rağmen fırtına artığı dalgalar bizi epey zorladı. Tüm ümidimiz Sikinos’ta sallanmadan sakin bir gece geçirmekte...Sırtıları tekrar hazırladım. Kardhiotissa ve Kaloyeros adacıklarını da sancağımızda bırakıp günlerdir ilk defa sakin suda son 5-6 mil yolumuzu Sikinos’un güneyinden 4 knot motor sürati ile yaptık.

Liman son derece küçük ve sadece 2 (belki 3) tekne o da bordadan olmak kaydı ile yanaşabilir. Ama deniz o kadar güzel ve dip kum olduğu için saat tam 15:15’de boş limana yanaşmak yerine 3 metre derinliğe 30 metre zincir döşeyerek liman dışında demirlemeyi tercih ettik. Büyük hata oldu çünkü gece çıkan katabatik (dağlar arası vadilerin yarattığı rüzgar) rüzgarı sebebiyle aynen Milos’ta olduğu gibi beşik gibi sallandık durduk. Bu adanın nüfusu herhalde birkaç yüz kişi ancak vardır ama peşi sıra büyük feribotlar (gece 04:00 de bile) gelerek bir kaç dakika içerisinde yanaşıp ayrılıyorlar. Tabii bir de onların yarattığı soluganları da ayrıca yiyip, iyice sindirdik.

Önce birer kahve içip kokpitte dinlendik. Arzu maalesef hasta oldu ve ilaç ile ayakta duruyor. Ben denize girip çapayı kontrol ettim. Kuma komple gömülmüş. Bir duş alıp, botu ve motorunu denize indirdim. Kıyıya gidip otobüs ile yukarıdaki köye çıktım. Bu adaya 2004 yılında Ahmet ve Saba Atay ile iki tekne bir kez gelmiş ancak köyü sadece gece görebilmiş idik. O zaman köyün arkasının uçurum şeklinde denize indiğini farketmiş ama karanlıktan bir şey görememiştik. Şimdi gündüz gözüyle baktığımda hakikaten allahın gücünü insan burada daha iyi anlıyor. Köyü boydan boya yürüdükten sonra yaklaşık bir 100 mt’yi de merdivenimsi taşlarla tırmanarak tepedeki eski kale yeni manastıra vardım. Benden önce de karı koca ve oğulları doktor olan 3 Yunanlı oradaydı ve mecburi hizmetini Sikinos’ta yapmakta olan genç doktor manastırın kapalı olduğunu 15 dk sonra görevli rahibenin açacağını söyleyince beklemeye ve sohbet etmeye başladık. Yaklaşık 45 dk beklememize ve başka turistlerinde gelmesine rağmen rahibe bir türlü gelmedi. Ancak manzara muhteşem. Bütün Orta ve Güney Cyclades’ler dört bir yanda ayağımın altında sanki...

Kuzey yanım öyle bir ucurum ki tahminen 400-500 metreden taş atsan denize düşecek. Adanın zaten her tarafı dağ ve en yüksek noktası 600 mt. Güney yanımdan ise koyumuzu ve hatta tekneyi nokta olarak görebiliyorum. Saat 19:00’dan sonra sadece 22:30’da aşağıya otobüs var, taksi ise yok. Arzu’yu geceye bırakmamak için 18:30 gibi manastırı gezemeden ayrılıp tekrar köy indim ve otobüste tek yolcu olarak limana kadar indik.
Bu gece dolunay var. Yeni doğan ay direğimizin tam tepesinde sanki koca bir demir feneri gibi yanıyor. Arzu biraz daha iyiydi ama yemek işi ile uğraşmaması için sahildeki küçük ve basit lokantaya gittik. Balık yok ve tüm etler domuz eti... bense bacon hariç domuz etini yiyemiyorum. Neyseki son anda tavşan eti olduğunu öğrenince artık midemelerimizi allaha havale ederek limon soslu tavşan eti, kızarmış patates, dev fasulye ve Greek Salata’dan oluşan yemeğimize bir kadehte Ouzo ilave ederek hızlı bir yemek yedik. Filika ile tekneye döndüğümüzde saat 21:00 olmuştu ve bir süre güverte de Arzu ile sohbet ettik, sonra salonda DVD’de Lost’tan iki bölüm daha seyredip, beşik gibi sallanan teknemiz de uyduk.

Gün: 16-17, Milos Adhamas Limanı (hala...)

2007-09-24T08:14:00.000+03:00

Artık tam Milos’lu olduk. Anlatacak hemen hiç bir özel şey yok. Yine fırtına... Bu arada bir kaç gündür feribot seferlerinin dahi yapılmadığını öğrendik. Kimse ne gelebiliyor, ne gidibiliyor. Biz de soluganlara öyle alıştık ki, tekne sanki denizde sallanmasa bir problem mi var diye düşüneceğiz. Bol bol kitap okuma, DVD seyretme, plaja gidip güneşlenme ve denize girme, ufak tefek tekne ile ilgilenme dışında son derece monoton bir şekilde fırtınanın bitişini bekliyoruz. Aslında sallanma dışında hiç bir şeyden şikayet etmeye hakkımız yok ve benim epey hoşuma gidiyor desem yalan söylemiş olmam. Gerçek bir ada yaşamı sürüyoruz buranın 4500 kişilik halkı ile... Bir kaç arkadaşımız bile oldu. Rent a car sahibi Drougas’ın Jeanneau 45 teknesi var ama yazın iş yoğunluğundan hiç binemiyor. Türkiye’yi daha görmemiş. İlk fırsatta geliyorum dedi. Rıhtım sorumlusu Stelyo ise herkesin tanıması gereken son derece canayakın bir beyefendi. Sadece Türk olduğum için bana yardımcı olmak için çırpınıyor. En son kendi cebinden ödeyerek gidip bazı civatalar aldı getirdi benim için. Parası mühim değil, böyle uzak bir yerde bu ilgiyi görmek çok daha değerli. Bir film’de duyduğum bir söz burada tam yerine oturuyor. Sahip olduğumuz şeylerin maliyetini değil, değerini bilmemiz çok önemli... Liman parasının 1/3’nü zorla ödeyebildim kendisine... Günlük 12 Euro ve son 4 gün için 48€ yerine 15€ aldı. Schöderer’in Siyasi hayatım kitabı da çok kalın olmamasına rağmen zorlukla ilerliyorum. Son derece enteresan ve tam anlamaya çalışıyorum. Gerçekten barış için Bush’a karşı çok mücadeleler veren ve Türkiye’nin AB içinde olmasını yeni dünya düzeni içinde önemli gören, Putin ve Chirac ile iyi arkadaş iyi bir politikacı... Hep şüphe ile yaklaşıyorum ama yazdıkları ile benim düşüncelerim örtüşüyor hatta kendime de dersler çıkarıyorum. Bu sebeple yavaş yavaş ve tekrarlayarak okuyorum. Bir de Parma Kontesi isimli Halil’in önerdiği kitap hakikaten sürükleyici... Ama Lost dizisi, hele adada geçtiği için, geceleri, sallantı ve rüzgar eşliğinde inanılmaz... Karşısında uyuyup kalana kadar seyrediyoruz. Resmen bağımlılık yarattı. Bir bölüm öyle bir yerde bitiyorki, bir sonrakini seyretmemek büyük irade istiyor, işte o da biz de yok J
Yarın sabah yola çıkış, hava yine de 6 veriyor. Ama öıkmak istiyoruz. Rotamız rüzgar ve denizin durumuna göre ya Sikinos olacak ya da Anti Paros.. Ama bambaşka bir adaya, hatta geriye dönersek şaşırmam... Yarın sabah deniz bize ne yapmamız gerektiğini açığa çıkınca söyleyecek.

Gün: 14-15, Milos Adhamas Limanı

2007-09-22T20:08:00.000+03:00

Milos günlerimiz devam ediyor. Fırtına ve dolayısıyla soluganlar sabahtan başladı. Zaten bu seyahate soluganlar ve deniz anaları seyahati demek galiba daha doğru olacak. Sabahtan daha Arzu uyurken, Yaylı ve zincirli koltuk halatlarını sahile bağladım. Mevcut yaysız koltuk halatlarını gevşettim ama tamamen kaldırmadım. Hem destek olurlar, hem de solugan’a göre yer değiştirecek olursak bu koltuk halatları ile rıhtımdan iki kişi ayrılmamız mümkün. Yaylar en azından o kötü vuruntu ve sarsıntıları %80 oranında azalttılar. Ayrıca baştan’da kıyıya bir halat bağlayarak çapanın üzerine binebilecek yan yükleri azalttım. Ayrıca, teknenin kıçının da dönerek rıhtıma değmesini engelleyecekler. Çapamız son derece iyi tutuyor. Aslında rüzgarı arkadan iskele tarafına kaçık olarak alıyoruz ve çapaya binen çok rüzgar yükü yok. Ama soluganlar o kadar etkiliki, mutlaka çapaya çok yük bindirebilirler. Sallantı da olmasa halimizden hiç şikayetimiz olmayacak. Nasılsa çok ada gezmek değil, teknede rahat etmek ana amacımız... Gerçi zamanla ben sallantıya epey alıştım. Bazen durduğunu zannediyorum ama sonra dışarıya baktığımda ne kadar çok sallandığımızı görüyorum.

Hava da serinledi, yaklaşık 21-23 derece aralığında... Ama arasıra bulutlar kapamadığı sürece gayet güzel. Sabahları kaloriferi yakıyorum. Akşamları da artık teknenin güvertesinde oturamıyoruz. Diğer açıdan çok güzel kitaplarımız ve geniş bir DVD kolleksiyonumuzun oluşu; elektrik, su ve altımızda araba oluşu gibi çok büyük rahatlık. Kahvaltıyı teknede yaptık ve epey uzunca bir süre kitap okuduk.

Öğleden sonra da araba ile adanın güney kıyılarını keşfe çıktık. Her taraf dantel gibi koylarla kaplı. Denizin fibi kum ve rengi cam mavisi... Ancak her taraf madenlerle kaplı ve dağlar delik deşik. Birçok koyun önünde gemi yükleme pompaları var ve koyun arkasında tepeler hep kesilerek teraslanmış. Özel mülk olduğu için bu güzel koyların bazılarını da ancak tepeden seyredebiliyoruz. Adanın batısı olduğu gibi dağlık bir arazi ve en yüksek tepesi 750 metreye kadar çıkıyor. Yerleşim hemen hiç yok veya çok fakir evler var. Yollar güneyde de, kuzeyde de batıya doğru gidince toprak yol oluyor. Adanın hemen hemen en güney batısına kadar gittik. Ancak benzinimiz azaldığı için geri dönerek Adhamas’tan benzin aldık ve tekrar Pollonia köyüne gittik. Oradaki marin mağazadan dün aldığım halat kasa aparatlarını daha büyük boyları ile değiştirdim. Gina’nın tavsiye ettiği ve daha köyün girişinde olduğu için aslında tercih etmeyeceğimi sandığımız küçük bir restoranda Adı galiba Apenemia idi. Mükemmel yemekler yedik. Akşam tekneye dönüp uzun saatler DVD’den Lost dizisinin bir çok bölümünü TV karşısında uyuyup kalıncaya kadar seyrettik.
Cumartesi sabahı da geç kalktık ve saat 10:30 gibi sahilde kahvaltı veren güzel bir kafeye gittik. Dün geceyarısı limana bir yelkenli gelmişti. O sert havada gece vakti denizde ne işleri var diye düşünmüştüm. Kahvaltı sonrası gidip tekneye baktığımda bizim Çeşme’de ve Port Alaçatı evleri önünde bağlı olduğunu gördüğüm ve beğendiğim Beneteau 473 modeli olan KIZ teknesi olduğunu gördüm. Biz ise bağlı olduğumuz rıhtımda hala tek tekneyiz. Acaba daha fazla mı solugan alıyoruz diyorum ama diğer teknelerde bize yakın sallanıyorlar. Sadece büyük ferryler geldiğinde solugan 1-2 dakikalığına artıyor ama burası en azından o kısımdan kat be kat daha güzel. Bu havada da çapamı da hiç ellemek niyetinde değilim. Sahiplerini tanımasam bile Türkler geldi diye sevinirken bayrağının Bulgaristan olduğunu gördüm. Teknede 3 Bulgar adam vardı. Daha 6-7 ay önce Çeşme’den tekneyi satın almışlar. Adını değil ama limanını Varna olarak değiştirmişler. Dün bütün gün ve gece 38 knot rüzgarı orsadan alıp Santoriniden buraya gelmişler. Müthiş yordunlardı ve hala teknein kıçı rıhtıma çarpmasın diye uğraşıyorlardı. Tekne bundan böyle Varna’da bağlı kalacakmış. Ne güzel Karadeniz de Yelkencilik artıyor. Rusya, Ukrayna zaten serbestleşmişti ve oldukça denizci insanlar, Romanya ve Bulgaristan artık AB’de, mutlaka standartları hızla yükselir. Tuna sebebiyle iç bölgelerden de yatlar gelebilir. Karadeniz bölgemize epey faydası olacaktır. Ama görenler bilir kıyıdaki otoyol Karadeniz’in güzelliğini öyle bozduki, üzülmemek elde değil.

Daha sonra araba ile bu sefer de adanın kuzeybatısını keşfe çıktık. Toprak yollar, Issız plajlar, şahane koylar ve yine madenler... Adanın en batısında en olmadık unutulduk bir yerde bir manastır’a vardık. Önünde en az 20 araba, motor... İç içe geçmiş veya tek çatı altına yapılmış onlarca odacıklar ve içlerinde bir çok insanlar. Milos’un en büyük manasltırı imiş. Ancak içinde insanlar –herhalde rahip vb olmak üzere olabilir- yaşıyorlar. Genel bir pislik ve her tarafda çöpler, içki şişeleri... Kilise filan da göremedik. Garip bir yer ve garip insanlar... Fazla oyalanmadan oradan ayrılıp yola devam ettiğimizde dün geri döndüğümüz noktaya varınca durmadan devam ettik. İlk gittiğimiz plaja tekrar giderek öğleden sonra yemeği yedik ve ben biraz denize girdim. Ardından 2-3 saat kumsaldaki şemsiye altındaki şezlonglarda kitap okuyup güneşlendik. Hava sıcak olmamasına rağmen güneş güzel yakıyor. Bu arada cep telefonu ile internetten hava raporuna bakıyorum. Galiba bizi Milos’un yerlisi yapmaya niyatli gibi... En az Salı’ya kadar buradaymış gibi görünüyor. Benimse artık canım denize çıkmak istiyor. Hayalimizde solugan olmayan yerlerde bir iki günde olsa demirlemek var.

Akşam Adhamas’a geri dönüp, market alışverişini takiben, teknede usturmaçalara, kovaya ve filikaya yeni aldığım kasa aparatlarını taktım. Çok şık oldu ve oldukça da güçlü görünüyorlar. Yemeğimizi tekrar teknede yedik ve geleneksel olarak gece 01:00’e kadar Lost’u seyre devam. Rüzgar’ın ıslığı ve sallantı altında olmak böylesine heyecanlı bir dizi için herhalde en ideal ortam. Acaba DVD hastasımı olduk ne? Ama o da olmasa geriye sadece kitap okumak kalıyor ki, DVD şu anda hayatımıza ciddi renk katıyor.

Gün: 13 Milos, Adhamas Limanı

2007-09-20T13:42:00.000+03:00

Bu sabah Arzu biraz rahatsız boğazları ağrıyor, umarım daha kötü olmaz. İlk iş gidip araba kiraladım. Yeni ve küçük bir Fiat Panda, sınırsız km, airconditon ve 25€/Gün. Oldukça iyi bir fiyat. Sabah neredeyse bütün liman boşaldı. Hep charter tekneler olduğu ve yarında fırtına başlayacağı için herkes bir yerlere daha gidip sığınmak veya Cumartesi, Pazar tekneleri geri teslim etmek için acele ediyorlar.

Teknede kahvaltımızı yaptıktan sonra Arabaya binip adayı turladık. Önce yukarıda adanın merkezi olan Plaka köyüne gittik. Köyde küçük bir folklor müzesi var ve müzenin sorumlusu Gina hanım ABD, İspanya ve son olarakta Monte Carlo’da 20 yıl yaşamış, 2 yıl öncede Milos’ta kendisine ev alarak burada 5 köpeği ve 30 (yanlış duymadınız) kedisi ile birlikte yaşıyor. Kimse olmadığı için önce ada hakkında bize birçok bilgiler (plaj, restoranlar, adadaki yaşam gibi) verdi. Bu arada müzenin hemen yanındaki kilisede 16-17. Yy’da İzmir’den getirilmiş adını biğlemeyeceğimiz ama ölen azizlerin üzerine yatırıldığı parça varmış. Bu parça genelde ahşap veya başka malzemeden olurmuş ama bu son altınmış ve adanın en kıymetli mülküymüş. Kilise kapalı olduğu için göremedik. Ev ise oldukça enteresan idi. Yüzyıllar öncesinin yaşamını en güzel şekilde gösteriyordu. Bu ada fransız ve İngiliz donanmalarına uzun süre ev sahipliği yapmış ve adadaki kaptanlar dünyaca ünlü navigatörlermiş. Karadeniz’den Cebelitarığa bütün sığlıkları, limanları vs. bildikleri için çok zenginlermiş ve ayrıca her biri birden çok lisan konuşurmuş. Örneğin bu evin sahibi arapça dahil 7 lisan bilirmiş.

Araba ile adanın kuzeyini turladık. Birbirinden güzel plajlar ve kayalıklar ile dantel gibi... Mandrakia, Sarakiniko, Filakopi’den sonra adanın en kuzey doğu ucundaki Pollonia köyüne vardık. Hemen karşısında Kimolos Adası ve ardaki boğazda birçok koy var. Aslında tekne ile gezilebilir ama yarından itibaren fırtına başlıyor ve üç gün sürecek. Milos adası oldukça küçük ve yollar gayet güzel yaılmış. Bu arada Pollonia’da oldukça güzel bir marin mağaza buldum. Aradığım halat tutucuları olmamasına rağmen, can simidi feneri tutacağı, halatları kasa yapmak için kilitler, İki balon usturmaça, kova ve birkaç küçük malzemeler aldım. Daha sonra tekrar Adhamas üzerinden bu sefer Paleohori plajına gittik. Yolda adanın merkezindeki Zefiria’dan geçtik. 1600-1700’lü yıllarda adanın merkezi Zefira imiş ve 6-7.000 kişi yaşarmış. Ancak daha sonra olan büyük deprem sebebiyle Volkanların arasından çıkan sülfür ve bu sülfürden dolayı tarım’ın alt üst olması, hatta bir çoğunun yediklerinden zehirlenmesi veya ölmesi sebebiyle merkez 1800’lerde Venediklilerce inşa edilen Plaka olmuş. Şimdi Zefira’da sadece50-100 kadar ev kalmış.

Paleohori plajı harika bir yer. Kayaların arasında yaklaşık 700 mt uzunluğunda bir kumsalı var. 3-5 restoran, cafe ve otel var. Deniz suyu normalden sıcak ve üzerindeki köpüklerin sebebi hala alttan fışkıran sülfür gazı imiş. Hatta bazı et yemeklerini kumsalda kazdıkları ve sülfür gazı sebebiyle sıcak olan çukurlarda pişiyorlar ve adına da Volcan Food J diyorlar. Güzel bir öğle yemeği, kumsalda hasır şemsiyeler altında kitap okuma, uyuma ve yüzme ile akşam 18:00 gibi ayrılarak Adhamas’a teknemize döndük ve yıkanamadan dahi gün batımını seyretmek için tekrar Plaka’ya gittik. Toparklar ağzına kadar dolmuş. Uzağa arabamızı bıraktıktan sonra koşar adımlarla köyden, Kastro’ya doğru tırmandık. Ancak o kadar çok yorulduk ve güneş batımı da o kadar çok yaklaştıki; Zirvedeki Kastro’ya 20-30 metre yükseklik kala bir çok kişinin seyir amaçlı geldiği kilisenin terasında bizde kendimize bir yer bulduk. Ufukta bulutlar olmasına rağmen yinede güneş harika görüntüler sunarak battı. Her ne kadar gerçeğini yansıtamasa da epey fotoğraf ve kısa video çektim.

Daha sonra köye inerek, tekrar müzeye gittik ve Bayan Gina’dan çeşitli bilgiler aldık. Köy’ün meşhur restoran’ında bu sefer meşhur Milos’a özel peynirle yapılan cheese pie, kalamar, fava ve salata ile yemek işimizi hallettik. Bugünlerde devamlı olarak Gerard Schöderer’in ‘Siyasi hayatım’ kitabını okuduğum için yandaki masadaki genç Alman çiftin dikkatini çektik. Hem onlar hem de daha sonra aramıza katılan Gina ile güzel bir sohbet yaptık. Alman çift son otobüsü de kaçırdıkları ve onlar da Adhamas’a gelecekleri için kiralık arabamızla hep birlikte limana döndük. Cep İnternet’ten gazetelere ve hava raporuna baktım. Türkiye de galiba bir Malezya’laşma sorunu manşet olmuş. Havada ise hiç ümit yok. Görünüşe göre en az Pazartesi veya belki Salı’ya kadar bu küçük adadayız. Ancak burası çok güzel bir ada ve açıkçası koyda mahsur kalmaktan daha iyidir. Ne su, ne elektrik sorunumuz yok. Daha sonra yorgun bir şekilde hemen yattık.

Gün: 12 Ierekas - Milos

2007-09-19T12:22:00.000+03:00

Daha sonra da uyku tutmadı ve koyda çok güzel bir sabah oldu. Kuş şakımalarının ve arasıra denizden gelen bir iki şıpırtının dışında tam bir sukunet var. Hava ne sıcak, ne soğuk... İçimden hiç te bu koyu bırakıp 10 saat motorla yol gitmek gelmiyor aslında... Diğer yandan Milos daha önce yakınlarından geçtiğim ancak hiç gelmediğim bir ada... Her zaman bir yere ilk defa gidiyor olmak bana ayrı bir heyecan veriyor. Üstelik Cyclades ada grubu yazın yoğun turizm’in ardından eylül ortasından itibaren daha çok yatçılara ve özellikle yelkencilere kalıyor. Tabii charter’lar da bu sezonda epey faal oluyorlar. Ancak bu yöredeki bütün yatları toplasanız belki birkaç otel dolusu kadar turist olacağı için aşırı turist kalabalığı oldukça azalıyor. Enteresan bir konu da Yunanlıların yelkene olan ilgisizliği... Yunanlılar ağırlıklı olarak motoryatları veya büyük ve hızlı (8-10 mt) zodiac tarzı sürat motorlarını tercih ediyorlar. Ama tüm bunlar bile azınlıkta... Adalarda kendi yelkenlisi ile gezen Yunanlı yatçı’ya rastlamak epey zor... Diğer yandan buralarda kendi teknesinde yaşayan, kışı geçiren oldukça Avrupalı ve Amerikalı var.
Saat 07:45 gibi Arzu’yu kaldırdım ve tekne dün akşamdan oldukça toplu olduğu için genel kontrol ve hazırlıkların ardından yavaş yavaş çapamızı vira edip bu güzel koydan açık denize doğru ayrıldık.

Hava son derece sakin ve deniz cam gibi... Ancak motor süratimiz oldukça yavaş, yaklaşık 2100 rpm’de 7 knot ile seyir yapıyoruz, Normal de 7,5 ve hatta böylesine sakin denizde biraz daha fazlasını da görmeli idik. Acaba tekne 4 gün aynı demir yerinde durunca tembelliğe mi alıştı ne? Chart Plotter’a göre Milos adasına 60, Adhamas limanına toplam 65 deniz mili yolumuz var. Yolumuz üzerinde yerleşimi olmayan bir kaç çok küçük ada veya kayalıklar var. Radar’a alarmları da koydum. Sırtıları hazırladım ve attım. Arkamızda Monemvasia’nın büyük kayalığı ve Mora yarımadasının dik dağları yavaş yavaş gözden kayboldukça biz de kitap okuma, yemek yeme gibi gündelik yaşam tarzına geri döndük. Denizin bu kadar sakin olması, motorun ve devridaim’in ritmik gürültüsüne rağmen insana büyük huzur veriyor. Varış saatmiz 7 kn sürate göre Akşam 18:00. Ama biraz gecikmekte de mahsur olmayacağı için bir kaç saat de 1800 devirde 6-6,5 kn hızla gitmeyi tercih ettik.

Bir ara telefon ile görüşürken makineli sırtımız bir anda boşalmaya başladı. Hemen motoru boşa alıp sırtıyı topladığımızda boş olduğunu gördük. Diğer sırtı ise plastik kasnağa takılı idi ama o da normal görünüyordu. 5 dakika sonra 100 metre kadar arkamızda bir kaç kiloluk balıkların suyun üzerinden atlayarak kaçmakta olduklarını gördük zaten 1-2 saniye sonra tekrar oltamız boşaldı. Yine boş çıkınca ki iğneler çok büyüktü... Üçüncü bir sırtıyı daha kısa olarak suya saldım. Ancak daha sonra civarda bir kaç Yunus görünce bu üçüncüyü geri aldım. Adaya yaklaşınca sırtıların hepsini topladım. Çünkü daha seyahatin ilk gününde çok hızla hemen arkamızdan geçmek isteyen küçük bir balıkçı motoru son anda uyarımızı farkederek uzaklaşmıştı. Küçük bir ihtimal ama denk gelse idi adamın boynu bile kopabilirdi. Plastik kasnaklı sırtıyı ben kontrol etmemiştim ama Arzu da yaptığı kontrol da herhangi bir şey hissetmemişti. Ancak o sırtının rapalasının hem kuyruk kısmındaki üçlü iğnesi gitmiş hem de rapala üzerinde diş izleri vardı. Herhalde uzun süre konrol etmeksizin balığı çekince kopardı ya da daha büyük balık veya yunuslardan birine hediye etmiş olduk. Napalım kısmetimiz yokmuş, zaten balık konusunda kısmetimiz ancak 3-5 yılda bir gibi düük bir seviyede... Allahtan bu şans EMYR rallisinde Suriye – Lübnan etabında fazlasıyla yüzümüze gülmüş 9 kilodan büyük bir Ton balığı yakalayarak ralli şampiyonu olmuştuk.

Milos’ta limanda çok güzel bir yer bulup, 5 mt suya 45 mt civarında bir kaloma ile çapamızı salladık. Kıyıda elektrik, su var. Deniz durgun ve temiz, Rıhtım temizliği, yüksekliği ve yanaşması çok müsait... Yani tek kelime ile mükemmel. Tek çekindiğim yarın havanın sertlemeye başlayacak olması ama allah kerim bakalım o zaman da belki yeni koltuk halatı yaylı düzenimizi deneme şansımız olacak. Tatlı su ile depoları doldurduk. Tekneyi yıkadık. Sonra da su sarfiyatını düşünmeksizin uzun uzun kendimiz yıkandık. Tüy gibi hafifledik. Giyinip hemen kendimizi sokağa attık ama saat daha 08:30 olmasına rağmen gözümüzden uyku akıyor. Rent a car’dan yarın sabah araba kiralamak üüzere anlaştık. Hemen önümüzdeki restoranlar ağzına kadar dolu idi ve kısa bir yürüyüş sonrası birinde güzel bir yemek yedik. Saat 22:30 gibi tekneye geldiğimizde hemen uykuya daldık.

Gün: 9-10-11 Ierekas (Yerkas) ve Mora

2007-09-18T15:30:00.000+03:00

Bugün Yunanistan da genel seçimler var. Öğrendiğim kadarı ile iktidardaki Yeni demokrasi partisi ve başkanı K. Karamanlis’in şansı, PASOK ve başkanı Y. Papandreu’ya göre biraz daha fazla imiş. Aslında Y. Papandreu daha çok beğenilmesine rağmen, Yeni Demokrasi’nin daha güçlü bir kadroya sahip olması buna etkenmiş. Biz ise gayet sakin başlayan gece de yine maalesef oldukça sert rüzgarların esmeye başlamasıyla oldukça solugan alarak uyumak zorunda kaldık. Koy’dan açık deniz görülememesine rağmen dalgalar koyun içerisinde kıyılara çarparak her tarafta solugan yaratıyor. Ancak, allahtan yeni çapamız bu sefer kalitesini gösterek, Rıhtıma 1,5 metre mesafede olmamıza ve rüzgar ve soluganın tesiriyle teknemiz zaman zaman kıyıya 20-30cm’e kadar yaklaşsa bile çapamız milim yerinden kımıldamadı. Bugün bütün günü dinlenerek geçirmeye karar verdik. Kitap okuduk, film izledik ve koyda yürüyüş yaptık. Aslında yakında tepede bir kale kalıntısı var ama güneşin altında yukarı tırmanmak zor geldiği için vazgeçtik. Akşam’da Vasilis’in bize katılması ve teknesinde yaptığı güzel pizzayı da getirmesi ve Arzu’nun güzel yemekleri ile birlikte çocuklarla çok güzel bir sohbet yaparak oldukça sakin bir gün geçirdik.

Rüzgar ve solugan gün boyunca maalesef durmadı ve yanımıza bağlanan 47 feet’lik yat yeterli tedbir almadığı ve gündüzleyin önemsemedikleri için gece boyunca demir tarayıp rıhtıma da bir kaç kez dokundular. Gece vakti yapabilecekleri de sınırlı olduğu için allahtan büyük balon usturmaçaları sabaha kadar tekneyi tuttular. Bizimse teknemiz yerinden kımıldamazken, akülerimiz ise neredeyse tamamen boşaldı. Sabahleyin rıhtımda bulunan bir prizi tesadüfen farkedip ve elektrik alarak tekrar şarj ettik.

Burada seri imalat teknelerdeki akü kapasitesinden biraz söz etmemiz doğru olabilir. Öncelikle elektriğin bildiğim bir konu olmadığını belirtmeliyim. Ama kullanmayı çok iyi biirim J. Eski teknemde de yıllarca yetersiz kapasite sebebiyle elektrik sıkıntısı yaşadıktan sonra basit sayılabilecek bir çözüm bizi çok rahatlatmıştı. Şimdi ise kullandığım Bavaria 42’de 2 X 140A yani 280A gücünde akümüz var. Normal akü olduğu için tam dolu olduğunda bile 280A X %25-30 = 70 ila 85A arası bir güç kullanımının ardından akülerimizi tam şarj etmek durumundayız. Teknedeki buzdolabı, aydınlatma, hidrofor, demir feneri ve invertör gibi cihazlar ancak 12-24 saat arası bu gücü karşılayabilirler. Eğer 1 günden fazla koyda kalacak iseniz bu takdirde motoru boşta çalıştırmak gerekiyor ki bu hem motor için oldukça zararlı hem de kendinize ve çevreye vereceğiniz gürültü sıkıntısı da var. Tabii ki bu kapasiteyi elektriği daha az kullanarak idareli kullanabilirsiniz ama benim söylediğim de tasarruflu kullanım için geçerli ve bundan fazlası tatili tatil olmaktan çıkarabilir. Kaldıki, böyle bir durumda boş akülerle seyre çıkıyor iseniz ilk işiniz keyifli bir yelken yapmak değil, motorları çalıştırmak olacaktır. Seyirde de özellikle VHF ayrıca elektronikler ve diğer kullanımlar için de ayrıca elektriğe yine ihtiyacınız olacaktır. Akülerin tamamen boşalması dayanma ömrünü ayrıca yeni şarjı tutma süresini inanılmaz şekilde kısaltır. Yer sıkıntısı sebebiyle akü ilavesi hem zor olup hem ağırlık getirirken hem de her ilave akü teknemizde ancak 40A kadar bir ilave getirecektir. Üstelik sayıyı daha fazla artırırsak bu sefer şarj problemleri de yaşayabiliriz. Alternatörümüz veya 220V redresörümüz’ü de zorlamaya başlarız. Diyelim ki 3. Servis aküsü ilavesi ile kapasitemizi 420A’e ve kullanım imkanımızı ise %30 ile çarparak 120A’e yükselttik. Ama bunun yerine akülerimizi öncelikle deep cycle denen tiple değiştirmemiz çok olumlu netice verecektir. İstasyöner veya forklift aküsü dediğimiz ve 2’şer voltluk parçalardan oluşan bu aküler ise aynı kapasite ile (örneğin 420A) %50-55’lik bir kullanım imkanı verecektir. 420 X %50 = 210A’e kadar yükseltebiliriz. Diğer ifade ile akü ilavesi ile %50 artış sağlarken, deep cycle ile %200 artış sağlarız. Deep cycle aküler, bir anda çok güç isteyen motorlar için elveişli değildir ve öyle kullanıldıkları takdirde çabuk bozulurlar. Ayrıca ilk şarjı veya tamamen boşaldığında şarjı normal aküye göre daha uzundur. Diğer yandan servis aküsü olarak normal aküye göre çok daha avantajlılardır. Öncelikle normal aküye göre çok daha uzun süre dayanıklılardır. 210A kullanım için gerekecek 650A’lik servis akülerine göre çok çok daha hafiftir ve çok çok daha az yer kaplarlar. Aküyü tam boşaltmadığımız sürece redresör veya alternatörünüze daha az yüklenirler. Ayrıca tekneye smart (digital kontrollü) regulatör ve şarj/deşarj’ı izlemek için battery monitor de konulursa elektrik sıkıntısı sona erer.Tüm bu değişiklikler ile 3-4 gün koyda veya denizde hiç şarj ihtiyacınız olmaksızın elektrik kullanabiliriz. Fabrikadan bu seçenek ise sunulmadığı için ben şahsen bir süre mevcut aküleri eskitip yukarıdaki sistemi yapmayı düşünmüştüm. Ayrıca 3. Servis aküsü (normal akü) koymayı da yapacağım değişiklik sebebiyle tercih etmedim. Bu kış (2 dolu yıldan sonra) daha önce yaptığım gibi İnci Akü veya başka marka ile bu değişikliği yapmak istiyorum. En azından küçük bir jeneratör bile büyük fayda sağlar ve onu da evden almayı unuttuğum (tabii gürültü/uğraşı isteksizliğinin de bunda payı var!) için bu seyahatte idareli kullanmak, çok zorda kalırsam motora yüklenmek ve sahil elektriği bulmak için bütün şanslarımı zorlamak zorundayım. Rüzgar/Solar Panel/dizel sabit Jeneratör gibi şarj imkanları da başta görüntü çirkinliği olmak üzere, gürültü, ağırlık, maddi yükü, montaj uğraşısı gibi çeşitli sebeblerle kullanmak istemiyorum.
Pazartesi sabahı tekneyi toparlamamızı takiben 09:00 gibi taksi gelip bizi 25Km ilerideki Monemvasia’ya daha doğrusu hemen karşısındaki Yifera’ya götürdü. Hava hem çok sert hem de Marina diye söylenen aslında balıkçı barınağında hiç boş yer yok. Aslında koyda demirlenecek yer imkanları mevcut ama hepsi büyük solugan alıyor, bu sert havada gecelemek riskli veya en azından çok yorucu. Sabah ilk işimiz Orhan ve Dilek’in internetten okul derslerini ve hocalarını seçmesi.. Sahilde çok güzel bir kahve ve wireless network ve hatta 3 adette notebook bulduk. Kahvaltımız da ayni kafede yaptık. Ancak okul’un sitesine aynı andan 100 öğrenci giriş yapıp ders seçmesine imkan verildiği için Dilek öğlene kadar bağlantısını gerçekleştiremedi. Bu arada çocukların Türkiye ye dönüş işini de oldukça değişik şekilde hallettik. Çözmemiz gereken 3 ulaşım vardı. Pire veya Atina’ya buradan ulaşmaları, ki deniz seferleri uygun değildi. Otobüs ile gittiklerinde bir geceleme konusu ortaya çıkıyordu. Biz de araba kiralamaya ve hem onları bırakmaya hem de Mora’yı hızlıca gezmeye karar verdik. Araba kiraladık. Pire’den Sakız ve Samos’a ulaşmaları için ise bir kaç gemi var (29Euro/kişi) ama bu seferde yine ya bu sefer gittkleri adada gecelemeleri gerekecek ya da saat 04:00 varıp dışarı da kalacaklar. Bu sebeple Aegean Airlines’ın sakız ucağına bilet aldık. Bilet fiyatları ise koltuk satışına bağlı olarak brüt 80 ila 120 Euro/kişi arası değişiyor. Yarın sabaha uçak biletlerini aldık. Vardıkları adadan Çeşme veya Kuşadasına geçmeleri için ise internetten Ertürk’ü ve San Nicolas gemisi acentesini bularak çözdük. Her iki gemi de 20-25 Euro/Kişi ücrete taşıyor.

Monemvasia kıyıdan 200 mt açıkta depremle ana karadan kopmuş ama kalan bağlantısı üzerine geçiş yolu yapılmış yaklaşık 2 km’ye 1 km ebadında ve 100-200 mt yüksekliğinde dev bir kaya... Güney doğu köşesinde alt kale ve şehir, Kayaların tepesinde ise üst kale ve akropol var. Tarihi, önemi ve güzelliği ile göz kamaştırıyor.

Alt Kale kapısından adımınızı attığınız anda bambaşka bir dünyaya giriyorsunuz. Eski evler, dükkanlar, cafe ve restoranlar ve muhteşem bir deniz manzarası... Osmanlı bütün Mora’yı ele geçirmesine rağmen, bu küçücük yeri ancak 100 yıldan uzun süren bir savaştan sonra alabiliyor ve sık sık yine kaybediyor. Son kaybedişin de ise burada da Türklere karşı küçük bir katliam gerçekleştiğini bir internet sitesinde okudum. Ancak doğruluğunu araştırmadım. Aslında böyle seyahatlerden önce gidilen yerin tarihi hakkında bilgi sahibi olmanın gidilen yeri daha özel kıldığına inanıyorum, ama maalesef yeteri kadar yapamadım. Diğer yandan gördüğünüz güzel yerler hakkında da dönüşde de bilgi sahibi olmanın da ayrı bir keyfi var. Akşam üzeri aynı kafeye giderek bu sefer Dilek internette kendi derslerini halletti ama bu seferde okuldan kaynaklanan bir ders sorunu var. Artık İzmir veya İstanbul’da çözecek.

Akşam kiraladığımız araba ile Ierekas koyuna dönüp, akşam suyu oldukça uzun denize girdik. Her girişimiz olay çünkü 10-15 yılda bir olduğu üzere tüm Ege de bu sene oldukça deniz anası var ve yakalanıp acı çekmekten korkuyoruz. Ama denizde inanılmaz güzel ve insanın çıkası gelmiyor. Gece 11:30’da yola çıkmaya karar veriyoruz. Bu sebeple tekneyi elimizden geldiğince iyi bir şekilde kapatmamız lazım. Daha sonra çocuklarla birlikte King oynadık. Orhan ile elbirliği yapıp Arzu’yu tek başına batırmamız, Dilek’in ise büyük bir artı ile çıkması hepimizi (Arzu hariç J) çok eğlendirdi. Arzu aslında çocuklardan ayrılacağı için son derece üzgün ama onlar büyüdükçe buna alışmamız lazım. Bu yüzyıllardır hep böyle olmuş ve zaten biz de 3 yıldır koca evde iki kişiyiz ve bu birlikte seyahatler bana ve ona ilaç gibi geliyor doğrusu... Vasilis ile de burada ayrılacağımız için yola iki kişi devam edeceğiz. Bunun da ayrı güzelliği var tabii ki... Zevklerimizin ortak olması ne büyük avantaj!

Akşam Vasilis ile de vedalaşmak üzere restoranda buluştuk ve çok eğlenceli, keyifli bir et yemeği yiyip, Ouzo içtik. Vasilis ile gidilecek iyi yerler, retoranlar, alınacak şaraplar vb konularda bilgi alışverişinde bulunduk. Ben 22:00 gibi tekneye gelip 1,5 saat güvertede uyudum ve Saat 24:00 gibi araba ile yola çıktık. Gece yolda 4 kişi epey keyifli sohbet yaptık ama Tripoli’ye kadar ki dağlık ve bol virajlı ve ilk defa hem de geceyarısı geçtiğimiz bu yol bizi doğal olarak yordu. Tripoli’den sonrası otoyol ancak herhalde 1000 metrelerde filanız. Şortlarlayız ve bir ara kalorifer bile çalıştırdık. Saat 03:30 gibi bir otoyol dinlenme tesisine vardığımız da Ben ve Orhan uyuyorduk. Bizi uyandırdıkları anda herhalde gördüğümüz rüyaların tesiri ile ettiğimiz ilk laflar Arzu ve Dilek’i ve hatta Orhan ile beni de çok güldürdü. Saat 05:00 gibi Atina Venilezos havalimanıa varıp çocuklar ile vedalaştık. Dönüş yolunda Arzu hemen uyudu ve sabah 08:00’e kadar gözünü açamadı. Ben ise daha sabah trafiği başlamadan Atina’yı biraz dolaşayım dedim ama 06:00 trafik sanki akşam 21:00 tarfiği gibi hareketli idi. Tesadüfen yolda bir cash & carry gördüm. Hemen durup içeri girip yöneticisi ile tanıştım, yaptıklarımızdan bilgi verip, onalrın yaptıkları hakkında da mağaza yöneticisi ile kısa sürede çok güzel bilgi alışveriş’inde bulunduk. 30 Mağazalık bir zincirleri var ve bizimle bire bir aynı şekilde çalışıyorlar, aynı sorunları yaşıyorlar. Ayrıca 42 mağazalık bir market zinciri, ithalat şirketleri ve peynir imalatları varmış. 2700 kişi çalışıyormuş. Cash & Carry sabah 05:00’de işe başlıyor ve ben gittiğimde 05:50 epey bir müşteri hızla alışveriş yapıyorlardı. Acaba biz de erken saatte açsak müşterilerimiz gelirler mi? Sahibinin ve oğlunun isim ve telefonlarını aldım. Daha sonra Zea marina, Turko Limanı, Kalamaki marina ve Gemi feribot limanlarına gittim. Sabah saat 07:45 gibi Atina’dan ayrılıp, yolda kahvaltı yaptık. Mora’ya geçtik, Korint Kanalında durup 20 sene önce kendi arabamla ve arkadaşlarımız Fatih ve Kadriye Uysal ile üzerinden geçtiğimiz eski köprü de tekrar yürüdük. Ayrıca 2 sene önce tekne ile geçerken yukarısının bu kadar yüksek oluşunu aşağıdan farkedemediğimizi Arzu ile düşündük. Daha sonra Korinthos şehrine gidip bir marin mağazadan kaybolan usturmaçamızın yerine yenisini, mevcut usturmaçalarımız için daha kalın (12mm) ip aldık. Ayrıca yeni bir koltuk halatı düzeni kurdum.
Önce iki adet yaylı amortisör aldım. Her amörtisöre fırdöndülü iki taraflı kilit taktım. Bu sayede istediğimde bir tarafını açarak amörtisörsüzde (Örneğin kayalara bağlanırken) kullanabilirm. Her bir kilit’in diğer tarafına ise hem yaklaşık 0,80 mt boyunda 08 mm’lik zincir hem de kendi üzerindeki sabit somunu döndürerek kapatılabilen ikinci bir kilit daha taktım. Böylece zincirin boştaki ucunu bu ikinci kilide takabileceğim. Genelde bu sistem yapılıyor ama Vasilis’ten gördüğüm kendimce geliştirdiğim bu sistemde ise bu şekilde hazırlamamın avantajı hem kolay açılabilmesi, takılabilmesi hem de bir kayma durumunda (farklı kalınlıklardan dolayı ki bu benim buluşum oluyor J) zincir veya kilitlerin boşalıp veya kurtulup örneğin denize düşmesinin imkansız oluşu. 2-3 günlük bir solugan, kopan halat, patlayan usturmaça, kırılan kurtağızları insanlara neler yaptırıyor. Şimdi kanımca sallantı dahi azalacak, en azından o felaket ani kasma ve silkinme hemen hemen sona erecek gibime geliyor. Üstelik zincir yapmam sebebiyle halatların eskimesi ve kopması riskini de sona erdireceğim. Tek dezavantajı ise çoğunlukla başka halatlarla bağlanıp daha sonra bu sistemle halatları yenilemem gerekecek ama bütün gece sıkıntı yaşamaktansa 2-3 dakikalık bu uğraşıya değer bence.

Tripoli’de otoyoldan çıkıp, Meşhur Sparti’ye geldik ve Öğle yemeğimiz burada yedik. Dağlara 6 kilometre dışındaki Mystras kalıntılarına gittik. 12. Yüzyılda inşa edilen bu Bizans kalesi ve şehir 14.yy’da Osmanlılara geçiyor ve yine 1800’erin ilk yarısına kadar biz de kalıyor. Mimari olarak son derece muhteşem ve aynı zamanda önemli olan bu yer tekrar retora ediliyor ve gelen turistler de buranın muhteşemliği karşısında bence şoke oluyorlar. Aslında her iki ülke de işbirliği de yaparak hem yakın hem de antik tarihi işleyerek müthiş bir turizm patlaması yaratabilirler. İnsan düşününce neden olmasın diyor. Küçücük bir bölge olan Ege hem Hiristiyan, hem İslam dinini ; Hem Yunan hem Türk kültürlerini; hem Antik hem yakın tarihini; Hem haçlı seferleri, hem ipek yolu hem de Mısır, Minoan, Anadolu ve Yunan Antik ticaret’ini bünyesinde barındırıyor. Tek tek yerler bazında değil, yaşanan ve yaşatılan şovlara dönüştürülse insanlar tek bir mekanda binlerce yıllık tarih katmanlarını değil de tarihin belirlenmiş bir (örneğin 50-200 yıllık) bölümünde farklı şehirleri ve bölgeleri gezdirilerek o tarihteki gerçek yaşam öykülerini dinleyerek, görerek, yaşayarak gezdirilseler ne kadar farklı olurdu.
Neyse yola devam, bu arada gece geçtiğimiz için göremediğimiz ormanları ve daha bir kaç hafta önce tarihinin en büyük yangınını geçiren ve küle dönmüş ormanları ve hatta ynıp kararmış güzelim taş evleri, villaları görüyoruz. Yeşil ile yan yana duran bu simsiyah kalıntılar bizi çok etkiliyor. Sıra sıra dağlar tamamen kararmış, sanki burası dünyada bir yer değilmiş gibi görünüyor ve daha kötüsü ise pırıl pırıl bir yeşilin yanında duruyor. Ne büyük tezatlık. Evlerini, sevdiklerini kaybedenler için dayanılması ne kadar zor bir durum.

Yolda eksilen market stoklarımızı büyük yöresel marketlerden ve manavlardan aldıktan sonra Tekrar Monemvasia’ya daha doğrusu Yefira’ya dönüp kiralık arabayı iade edip, taksiyle tekneye döndük. Vasilis ile haberleştik o da bugün sakin havada Mora’nın meşhur köşesini dönüp, Neapoli’nin karşısındaki adada demir atmış. Kendisini yine çok özleyeceğiz ama belki biz de kızının Ocak ayında evleneceği Hintli nişanlısının çok enterasan olacağını tahmin ettiğimiz ve davet edildiğimiz Hint, Yunan, Amerikan tarzı bir düğün törenine Hindistan’a giderek tekrar görüşeceğiz. Vasilis ile bu sene arkadaşlığımız 10. Yılını doldurmuş oldu. Her sene gerek Türk gerek Yunan karasularında çok güzel anılarımız var ve benden yaklaşık 15 yaş büyük olmasına rağmen, üsütün denizcilik bilgisinde ve tavsiyelerine güvenirim. Karşılıklı hangi tekne doğru tekne tartışmalarımızı bence eğer bir imalatçı dinlese bugünkünden çok farklı bir dizayn üzerine hemen çalışmaya başlardı.

Aynı yorgunlukla, tekneyi yarın sabahki seyre hazırladık. Arzu mercimek çorbası ve salata’dan oluşan bana göre enfes bir akşam yemeği hazırladı. Yemek sonrası epey komik şeylere güldük ve güvertede sessizliğğin içerisinde herhalde 21:00 gibi uyumuşum.

Gün: 8 Leonidhion - Ierakas

2007-09-15T17:11:00.000+03:00

Evet sabahı çok zor ettik. Bütün gece teknede sanki binlerce kez depremler oldu. Sabaha kadar hem rahatsız olduk uyumadık hem de devamlı kalkarak tekneyi kontrol etmek zorunda kaldık. Baş ve kıç yanlardan atılmış iki çapa, kıyıdan alınmış 5 ayrı halat’a rağmen zararlar listemize zaten daha önceden kırılmış ama yenilenemeden takılmış iki koçboynuzunun tekrar yerlerinden çıkması, kopan bir halat ve artık kopma aşamasına gelen iki halatı da eklememiz gerekiyor.
Programa hala uyuyoruz.

Bugünkü rotamız Ierakas (Yerkas), mesafemiz güneye doğru 25 nm. Rüzgar NW 1, hava açık ve sıcaklık 28-29 derece... Vasilis’in elle attığı ve Thetis’in baş ve New Life’ın kıç taraftan bağlandığı çapayı almamız, Thetis’i rıhtımdan açmamız ve daha sonra New Life’dan yana attığımız çapamızı toplamamız ve bizim de kıyıdan ayrılmamız yaklaşık 40 dk sürdü. Baştan herşeyi planladığımız ve solugan sakinlediği için aslında bu karışık prosedür kolaylıkla ve hasar olmaksızın halledildi.
Yarı yolda New Life Kiparissi köyünün iskelesine yanaşıp hem bizim hem de Vasilis’in ekmek ve bir iki ihtiyacımızı aldıktan sonra saat 15:00 gibi Yerkas koyunun (daha çok küçük bir fiyord gibi) beton iskelesine aborda olduk ve hemen denize girdik. Burası daha yakın zamana kadar diğer şehirlere sadece küçük ve zahmetli bir toprak yol ile bağlantılı fakir bir balıkçı köyü... Tekneye elektrik, su, mazot gibi imkanlar yok ve telefonlar ya hiç çekmiyor ya da arasıra az sinyal alabiiyor. Ancak 2-3 adet güzel restoran ve 1 mükemmel cafe-bar açılmış ve belliki yakın gelecekte oldukça populer olabilecek kapasitede bir yer. Yarından itibaren artarak oldukça kuvvetli rüzgarlar bekleniyormuş. Biz de burada bir iki gün kalacak gibi görünüyoruz.
Restoranda yediğimiz yemeğin ardından ben kabin’e bile inemeden saat 22:30 gibi güvertede uyuyup kalmışım ve saat 03:30 gibi uyandım. Hava oldukça sakin olmasına rağmen zaman zaman 5-10 saniyelik kuvvetli rüzgarlar bindiriyor ama emniyetteyiz ve en azından hiç sallanmıyoruz.

Gün: 7 Porto Kheli - Leonidhion

2007-09-14T23:27:00.001+03:00

Bu sabahta erkenden uyandım. Bol bol internet surfü ve emailleri takiben, Kahvaltımızı teknede yaptık. Arzu ve dilek hem market alışverişi yaptılar hem de Dilek okulu ile ve İzmir İstanbul uçuş biletleri için internet cafe’ye gittiler. Bizden 5 dk önce hareket eden İtalyan bir yelkenli bizim çapamıza takıldı ama kendi gayretleri ile kurtardılar. Hemen arkalarından biz de rıhtımdan ayrıldık. Hava oldukça hafif, bizim de akülerimiz boş olduğu için ana yelken + motor düzeneğinde yine programa uyarak 15 nm mesafedeki Leonidhion köyüne geldik. Ancak limana inanılmaz solugan giriyor, zeminde maalesef beton gibi sert ve rıhtım’da da yer yer sualtı blokları salma ve dümen için tehlikeli olduğundan baştan açığa çapa atıp borda’dan kıyıya bağlandık. Arkamızdan Thetis’de tam bizim bağlama işlerimiz bittiğinde limana girince onuda hemen arkamıza aldık. Ancak, Thetis’in salması beton bloklara vurunca bu sefer Thetis’i bizm önümüzdeki teknenin de önüne aldık. Bizim de salmamız veya dümenimiz her an vuracak kadar yaklaştığı için biz de bu sefer Thetis’in hemen önündeki boşlupa yan’dan çapa atıp bağlandık. Daha sonra epey uğraşlarla ve bir balon usturmaçamız ipin takıldığı delik kısmından parçalanarak, Thetis’in de yandan çapa atmasını sağladık ve her iki tekneyi de yüksek rıhtımdan biraz oldun açabildik. Ancak soluganla birlikte tekneye binen yükler, çıkan sesler ve her yöne hızlı sallanımla bakalım sabahı nasıl edeceğiz?
Port police liman ücretini kesip, transit loglarımıza giriş çıkış’ımızı işaretlerken benim de Vasilis’in de hayatımızda ilk defa ehliyetimlerimizi kontrol etmek istedi. Gururla gösterdik. Akşam yemeğimizi de sahildeki basit restorandan Kılıç balığı yiyerek tamamladıkdan ve köyde sahilde yaptığımız yürüyüşün ardından yatmak üzere teknelerimize döndük. Niyetimiz yarın sabah 08:00 gibi bu kötü limandan sağ salim ve en az hasarla ayrılıp, 25 nm güneydeki Ierakas (Yerkas) koyuna gitmek ve hatta mümkünse orada 2 gün kalmak... Vasilis, oranın çok güzel olduğunu ve en önemlisi solugan olmadığını söyledi.

Gün: 6 Hydra - Porto Kheli

2007-09-13T09:29:00.000+03:00

Dün geceki çok geç yatışıma rağmen bu sabah yine de erken 07:30 gibi uyandım. Dışarı çıktığımda gözlerime inanamadım. 10 mt kadar sahile doğru taramışız. Üstelik kısa demir atan tekne mıhlanmış gibi yerinde duruyor. Çapamız kuma dibine kadar saplanmış, 6 mt suda 40 mt zincir döşemişiz bu nasıl olabilir? Derinlik hala 5 mt civarı ama artık hem sahile hem de arkamızdaki tekneye çok yakınız. Ancak yine taramıyoruz. Rüzgar açığa dönmüş ve 10-12 kn hızla esti bütün gece ve şimdi de aynı... Anlayamadım gitti ama biraz moralim de bozuldu üstelik. Acaba çapa taramadı da dönünce önce zincirimiz mi bir yere takılmıştı, sabaha doğru kurtuldu mu acaba? Çünkü jeanneau oldukça kısa çapa atmıştı. Daha sonra Vasilis’le konuştuğumda kesinlikle taramadığımı düşündüğünü belirttince biraz rahatladım.
Programımıza uygun olarak yaklaşık 15 nm batıdaki Port Kheli’ye gittik. Yolda ana karaya varınca koylarda muhteşem villalar ve lüks yatlar bizi karşıladı. Seyretmesi bile keyifli... Port Kheli mucezevi bir yer. Bizim Bencik koyu gibi içine girdikten sonra sağlı sollu yeni koylar çıkıyor. Ancak bitiminde çok geniş bir koya varılıyor. Her yere kapalı ve dipde tutucu çamur olduğu için bir çok yat koyun içinde tonoz veya çapa üzerinde kışlıyor. Sanki yat garajı gibi... Atina buradan karayolu ile 180km uzaklıkta olduğu, çevresi adalarla ve yeşil ormanlarla kaplı olduğu ve Ege’nin bu köşesin de rüzgarlar her zaman hafif olduğu için millet burayı tutuyor.
Port Kheli yazlık bir yer ve artık sezon buralarda da bitmiş herhalde bu yüzden buraya göre kısa sayılabilecek rıhtımında da boş bir yer bulabildik. Hemen birer duş alıp araba kiraladık ve 2-3 saat etrafı turladıktan sonra Vasilis ile buluşup bir tavukçu’da yemek yiyip saat 22:30 gibi uyuduk.

Gün: 5 Serifos - Hydra

2007-09-12T09:20:00.000+03:00

Sabah Vasilis 07:00’de biz ise 08:00 de yola çıktık. Rüzgar 2 ve batıdan esiyor. Denizde hafif solugan var, Ancak çok rahatsız etmiyor. Hızımız yaklaşık 7,5kn. Bugün yine uzun sayılabilecek yaklaşık 55 millik bir rotamız var. Hydra adasına gidiyoruz. Yol boyunca hepimiz kah kitap okuduk, kah DVD seyrettik. En kötüsü, Serifos’ta da, Hydra’da da kahverengi deniz analarını görmemizdi. İri beyazlara göre daha az tehlikeli olmalarına rağmen eğer yüzerken çarparlarsa epey acı verebiiyorlar. Yolda iki defa kısa aralıklarla Yunuslar’la karşılaştık. Vasilis ise büyük ve tüm gövdeleri ile suyun üzerine sıçrayan Kılıç balıkları görmüş. Bu arada Vasilis’ten en az 1-2 kn hızla seyretmemize rağmen birbirimizi göremedik. Ayrıca VHF bağlantısı da kuramayınca telefon ile aradık. Galiba bizim VHF’de güç kaybı var. Biz saat 15:30 gibi Hydra şehrine vardık ama tahmin ettiğimiz gibi küçük limanı tamamen dolu olduğundan Vasilis ile kararlaştırdığımız 3 mil ilerideki koya yol verdik. Saat 16:15 gibi koya demirimizi bıraktık. Biz Hydra adasının doğusundan giriş yaparken, Vasilis ise batısından gelmeyi tercih etti. Bizden yaklaşık 1 saat kadar sonra o da vardı. Dalıp yeni çapamızı kontrol ettiğimde yaklaşık 6 metrede kuma tamamen saplandığını görmek beni çok rahatlattı. Akşam yemeğini Vasilis’in de getirdiği çok güzel bir kırmızı şarapla bizim teknede yaptık. Ayrıca kendimize şöyle bir rota da tesbit ettik. Bakalım Uyabilecekmiyiz? Hepsi Mora yarımadasında olan ve yavaş yavaş güneyine ineceğimiz yerlere yani Yarın (Perşembe) Port Kheli, Cuma Leonidhion, Cumartesi Ierkas ve Pazar akşamı da Monemvasia’ya varmayı planlıyoruz. Çünkü Pazartesi sabahı çocuklar hızlı internet (cafe) bulup okul ders ve hoca kayıtlarını yapmak istiyorlar. Saat 22:00 gibi Vasilis teknesine döndükten sonra çok uykum gelmesine rağmen biz de ailecek king oynadık ve çok uzun bir aradan sonra ilk defa ben de battım, hem de ne batış... Bütün cezaları yedim neredeyse... Bu arada rüzgar açıktan EEN esmeye başlayınca solugan almaya başladık. Koyda 3 tekne çapa üzerindeyiz. Kıyıdaki bir kaç çok lüks ev’e ise muhteşem 2 motoryat tonozla bağlanmış durumdalar... Uykum kaçtı ve saatlerce 03:00’e kadar DVD’de Lost dizisinin bölümlerini seyrettim. Yatmadan önce baktığımda arkamdaki Jeanneau 43 teknesi ile aramdaki mesafeyi koruduğumuzu gördüm. Jeanneau zincirini oldukça az salmıştı, tahminimce 20 metre gibi ve bu yüzden tararlarmı acaba diye düşünmüştüm.

Gün: 4 Siros - Serifos

2007-09-11T11:08:00.000+03:00

(Resmin üzerine tıklayıp büyütebilirsiniz)
Sabah 07:30’da Vasilis botuyla gelip önceden konuştuğumuz üzere teknesine götürdü. Eskiyen ve yerine yenileri dün akşam Pire’den gelen aküler takılacağı için teknesini bizim de bulunduğumuz rıhtıma aldık. Kahvaltı, Alışveriş, Teknenin yıkanması, su ve dizel takviyesini takiben 13:00 gibi Siros/Finikas limanından ayrılıp 23 nm uzaklığındaki Serifos adasına gitmek üzere motora bastık. Yolda bir saat kadar 3-4 kn süratle de olsa yelken yapma zevkimizi aldıktan sonra saat 17:00'de ana koydaki küçük iskeleye bağlandık. Yarı yarıya boş olan iskele yarım saat içerisinde gelen teknelerle doldu ve bazı tekneler dışarıda demirlemek zorunda kaldılar.
Bir taksi tutarak yukarı köy’e çıktık. İnanılmaz bir yer. Çok eski evler ve tepeden muhteşem bir manzara... Yemeğimizi de köyün 100 m2’lik ana meydanında uzo eşliğinde yedik. Tekrar taksiye binip geri döndüğümüzde yarın sabaha Mora yarımadası’nın dibindeki Hydra adasına gitmek üzere 07:30 yola çıkacağımızdan erkenden teknelere dönerek yattık.

Gün: 3 Siros

2007-09-10T11:04:00.001+03:00

Bu sabah yine her zamanki gibi erken uyandım. Hava biraz soğuk olduğu için kaloriferi yaktım. İnternette mailler, haber sayfaları ve hava raporunu takiben, daha öncede denediğim ama arkasını getiremediğim internette blog sitesini hazırlamaya karar verdim. Bakalım bu sefer başarılı olabilecek miyim?
Biraz alışveriş ve herkesin uyanmasını müteakip hızlı bir kahvaltının ardından Vasilis ile buluşup kiraladığı araba ile gümrük işinin kalanını bitirmek üzere Ermopolis’e gittik. Arzu ve Dilek alışveriş yaparlarken biz de tam 1,5 saatte gümrük işini btirebildik. Ancak güzel olan haber ise Orhan ve Dilek’i transit log’dan sildirmek için tekrar uğraşmayacak oluşumuz... Daha sonra Arzu’larla buluşup bir antikacı dükkanı gezip, hükümet binasının bulunduğu meydanda birer tost ve kahve ısmarladık. Dönüş yolunda bir marin mağazaya uğradık bazı şeyler almamıza rağmen asıl Halil arkadaşımın istediği halat tutacaklarını bulamadık. Daha sonra tekneye dönüp uzun uzun dinlendik.

Bu akşam Vasilis’in arkadaşları Yankos (John) ve Sue Krinos ile buluşacağız. Onları 2000 yılında yaptığımız seyahatten de tanıyoruz. Dağların tepesinde harika eski bir evleri var. Ev’in bahçesi oldukça büyük ve içerisinde ayrıca 2 katlı ve tek katlı olmak üzere hizmetli ve misafir evleri daha var. Şahane manzara karşısında içkilerimizi yudumlarken çalan müziğin sözlerinin Türkçe olduğunu farkettik. Ancak bu şarkıyı bilmiyoruz ve tek kelime ile muhteşem. Meğerse (detayını bilemiyorum) Political Cousine isimli ve kısmen Türkiyede geçen bir film’in müzkleri imiş. Şarkının adı Baharat, tarçın ve buse söyleyen de Evanthia Reboutsika... Daha sonra Sevgili Yankos bize bu CD’yi ve bazı karşık şarkıları içeren bir CD hazırladı.
Saat 09:00 gibi tekrar şehre indik ve çok güzel bir tavernada bu sefer ben ve Vasilis arkadaşlarımızı misafir ettik. Tam arabalarımıza döndüğümüzde kıyıda karanlıkta 20-22 mt boyunda son derece komik bir tekne gördük. Teknenin adı Feel of fools ve bayrağı Amsterdam Hollanda... Teknenin başına denizkısı yerine çatal kaşık, orta güverteye onlarca uzun süpürge, Arka üst güverteye bir gecekondu ev ve çok daha komik ve enteresan şeyler ile doldurmuşlar. Örneğin direklerin tepesinde ağaçlar koymuşlar. Tam incelerken uzun yapma kulaklar takmış bir ve kendisi gibi son derece kıyafetler içerinde geminin kızlı erkekli genç mürettebaı geldi. Ortalık cümbüş yerine döndü ve öğrendik ki bu hafta sonu komedi gösterisi yapadcak tiyatrocu gençler imşler. Gösterilerini direkt teknenin önünde yapıyorlarmış.

Gün: 2 Mikonos - Siros

2007-09-09T08:23:00.000+03:00

Bu resim www.syros.com.gr sitesinden alınmıştır.

Bu sabah 07:00 gibi 5 dk süre ile yağmur yağdı. Saat 09:00 gibi limandan ayrıldık ve hemen yelken basıp rotamızı Delos ile Tinos adalarının arasından Siros'un Ermoupolis şehrine ayarladık. Hava parçalı bulutlu, sıcaklık 22-23 derece, rüzgar 16-18 kn ve NW, deniz çok kaba dalgalı... Yolumuz yaklaşık 17 nm...

Amacımız saat 11:30'e kadar Siros'a varmak ve pazar olmasına rağmen başarabilirsek gümrük öğlen 13:00'de kapanmadan Yunanistan'a girişimizi yapmak idi ancak özellikle kafadan gelen kaba dalgalar sebebiyle süratimiz düşmeye ve vakit ilerlemeye başlayınca son bir saati tekrar motor yelken ile alıp saat 11:40 gibi siros limanına girdik. Siros Limanı çok korunaklı olmasına rağmen her 5-10 dk'da bir gidip gelen feribot ve vapurlar sebebiyle son derece solugan yaptığı için kıyıya düzgün bağlanmamız, bizi karşılamaya gelen Vasilis ile selamlaşmamız ve evrakları alıp gümrüğe gitmemiz saat 12:15'i buldu. Bu sebeple pasaport girişimizi yapmakla beraber, teknenin girişi yarına kaldı. Vasilis kiraladığı araba ile adanın batısındaki Finikas koyuna giderken biz de sadece motor ile adanın güneyinden 8 nm dolaşarak aynı koya gittik. Vasilis'in teknesi Thetis bir arkadaşına ait tonoz'da koyun ortasında ve bizde Vasilis'in yardımı ile küçük limanın içersinde son anda bir teknenin çıkması ile çok güzel bir yere bağlandık. Bu limanın güzelliği iskelede elektrik ve su olması ve denizinin temizliği ki bunca yoldan sonra buna gerçekten ihtiyacımız vardı. Çocuklar snorkel ile dalarken Arzu ve ben herhalde 1 Km'den fazla yüzdük ve daha sonra teknede 1-2 saat kadar dinlendik ve tekneyi toparladık.

Saat 08:30 gibi Vasilis ile tekrar buluşup çok güzel restoran'a gittik. Bu restoranda sadece meze var ve toplam 8 masa ile çalışıyorlar. Önceden rezervasyon yapılmazsa yer bulmak mümkün değil. Son derece güzel bir yemek yedik. Vasilis ilk akşam olması sebebiyle yemeği bana ödetmedi. Ben de ısrar etmedim çünkü Türkiye'de de aynısını ben onlara yapıyorum. Ancak bu akşamdan sonra hesabı kişi başına bölüp (Biz 4 o ise tek kişi olduğu için) öyle ödemek üzere kendisinden yine söz aldım. Umarım tutar :-).

saat 11:30 gibi tekneye geri dönüp Vasilis, ben ve Arzu birer kadeh beyaz şarap içip güzel bir sohbet yaptıktan sonra, Vasilis'i botuyla teknesine yolcu edip biz de hemen yattık.

Gün: 1 Çeşme'den ayrılış

2007-09-08T08:03:00.000+03:00

Bu seyahatimiz eşim Arzu ve çocuklarımız Orhan ve Dilek ile birlikte yapacağız. Çocuklar okulları açılacağı için belli bir süre bizimle birlikte olup daha sonra Arzu ile birlikte yalnız devam edeceğiz.

Dün öğleden sonra 16:00 gibi Dalyanköy'e gelip tekneye yerleştik ve Orhan ile birlikte önce Çeşme içindeki Liman Müdürlüğü ve sonrada Limandaki Pasaport polisi ve Gümrük Muhafazaya giderek çıkış işlemlerimizi toplam 45 dakika içesinde tamamladıktan ve hatta Duty free'den alışverişte yaptıktan sonra tekneye döndük ve son hazırlıklarımızı bitirdik.

Daha sonra'da sevgili arkadaşlarımız Can ve sevda Ortabaş'ın Urla'daki çftliklerinde arkadaş yemeğine katıldık ve çok güzel geçen bir akşam'ın sonunda ve ancak saat 02:00 gibi teknemize geri dönerek hemen yattık.

Bu sabah amacımız erken uyanıp hava kararmadan Mikonos adasına varmak olmasına rağmen kalkıp yola çıkışımız 09:00'u buldu. Hava parçalı bulutlu, sıcaklık 23-25 derece ve rüzgar 15-17 kn ve WNW... Saat 11:00'e doğru Sakız Boğazını oldukça hızlı bir yelken seyri ile geçtikten sonra dalgalar epey büyüdü, belli ki dünden ve geceden kalan denizler ile gideceğiz. Ana yelken'i ve genoa'yı yaklaşık %30 küçülttük ve uzunca bir süre 18-20 kn WNW ile oldukça hızlı, ortalama 7,5-8,5 kn süratle gitmemize rağmen, daha sonra iri dalgalara rağmen rüzgar 8-14kn'a düşünce geceye kalmamak için motoru da çalıştırıp ancak 20:00 gibi Mikonos'un bir türlü inşası bitmeyen yeni Marinası'na bağlandık.

Hemen bir otobüs'e binip şehre gittik ve güzel bir yemek yedik. Little Venice'de kahve ve içki içtik. Bol bol gayleri, garip giyim ve davranışlarını seyrettik. Uzun bir yürüyüş ile çarşıyı gezdikten sonra bir taksiye binip teknemize geri döndük. Gece 03:00'e kadar da Orhan ile beraber DVD'de Lost dizisinin 1 ve 2inci bölümünü izleyip yattık.